Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Ηθελε, λέει, να γυρίσει τον κόσμο ...



Εεεε,  δεν ήθελε και τίποτα...τρελά περίεργο! Ότι θέλουν δισεκατομμύρια "πελάτες" του πλανήτη. Ένας σοφός φίλος της, τη ρώτησε:
>"Γιατί θέλεις να ταξιδέψεις στον κόσμο;" "Τι είναι αυτό που ψάχνεις ή αυτό που θα ήθελες να δεις περισσότερο;" 

>"Θέλω να αποκτήσω ανεπανάληπτες εμπειρίες, να δω όμορφα μέρη - που δεν έχω καταφέρει να δω μέχρι σήμερα, να γνωρίσω ξεχωριστούς ανθρώπους" >

"Και που θέλεις, ακριβώς, να πας;
 Ποιό μέρος θα σου δώσει όλα όσα ζητάς;"

Σκέφτηκε λίγο κι είπε: 
>"Εδώ, χρειάζομαι τα φώτα σου, φίλε - δάσκαλε. Τι μου προτείνεις; Ποιό μέρος, ξέρεις, που να είναι συγκλονιστικό, που θα βρω γαλήνη, ανείπωτη ομορφιά, μυστήριο, περιπέτεια, που θα μου ανεβάσει την αδρεναλίνη στα ύψη - από δέος - και θα έχω να λέω για χρόνια πως ήταν μια υπέροχη εμπειρία;"

> Χαμογέλασε και της απάντησε: 
"Η αλήθεια είναι πως αυτό που ζητάς είναι ένα μακρύ ταξίδι - μπορείς να το πραγματοποιήσεις  - μόνο, εάν το θέλεις πολύ. Θέλει κατάλληλη προετοιμασία και από θέμα κόστους, αυτό ποικίλλει. Εξαρτάται, από το πόσο νωρίς έχεις φροντίσει για την κράτηση. Θα βρεις κόσμο, θα συναντήσεις αρκετούς, αλλά, μη νομίζεις, δεν έχει και τόοοοοοση πολύ διάδραση ή κοινωνικοποίηση - όπως θέλεις, πες το. Πάλι, μοναχικά θα είσαι.''

Συνέχισε απτόητος, με ούριο οίστρο: 
"Σήκω, περπάτησε λίγο, πήγαινε στο μπάνιο. Κοίταξε μέσα στον καθρέφτη σου βαθιά και μείνε εκεί - τουλάχιστον για 10' λεπτά. Μίλησε με τον εαυτό σου, σε όποια γλώσσα θέλεις. Εχει να σου πει. Μην πάρεις το βλέμμα σου από το είδωλο. Σκέψου τη ζωή σου. Μην αναλύσεις. Δεν είναι ώρα διαλόγου. Τώρα, μιλούν οι αισθήσεις. Να τις ακούς. Έχεις χτυποκάρδι; Βλέπεις κάτι σε αυτό το πρόσωπο που δεν αναγνωρίζεις; Νιώθεις ...χαρά, συμπάθεια;...αγάπη, ...πόνο; Όλα, αγάπη μου, όσα νιώθεις  είναι απολύτως δικά σου. Μη βιαστείς  να κουνηθείς. Μην κατεβάζεις το βλέμμα. Κοίταξε βαθιά στα μάτια.  
Μείνε εκεί, όπως είσαι! 
Άλλωστε, κι εσύ να φύγεις, αυτό  που έχεις μέσα σου δεν θα σε αποχωριστεί. Ειναι ένα με σένα, απλά, πιο ελαφρύ.  Μη με ρωτήσεις γιατί. Τα γιατί πολεμούν το σώμα και τη ψυχή.'' 

Γύρισα και πάλι πίσω,  με μια απορία που δεν μπορούσα να λύσω. Γιατί μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια την ώρα που κοιτούσα στον καθρέφτη; Ενιωσα συμπόνοια και μια μικρή θλίψη. 
"Μήπως δεν της φέρθηκα σωστά;   Μήπως την αδίκησα; Μήπως δεν την αγάπησα όσο έπρεπε;"

Εμεινα ακίνητη στη θέση μου, τον ξανα κοίταξα με πλάγιο και κάπως χαμηλωμένο βλέμμα, που μιλούσε άναρθρα. Ναι. Ok my friend, μου το είχαν πει κι άλλοι: Ενα "μακρύ ταξίδι" ξεκινάει με λίγα, μικρά βήματα. Προς τα μέσα. Είναι εσωτερικός χορός. Θέλει γύμνια. Απαλλαγή από όλα τα περιττά. Ούτε βαλίτσες χρειάζεσαι, ούτε ξοδεύεις μια περιουσία, ούτε χάνεις χρόνο για booking και τα συναφή. Και κάτι άλλο πολύ συναρπαστικό για μένα που είμαι αφηρημένη: Δε χρειάζεσαι ούτε ταυτότητα. Περιττή κι αυτή.
Μια (βαθιά) ανάσα δρόμος. Ο δρόμος της αυτοανακάλυψης. Επίσης, θυμίζει κάτι από γιόγκα. Θέλει την ώρα του, την ησυχία του, την αυτοσυγκέντρωση, θέλει σωστές ανάσες κι είναι εμπειρία ζωής. 

Μετά μπορείς να βγεις στη ζωή, ολοκαίνουργια, να της δώσεις να καταλάβει πως είσαι αποφασισμένη να διεκδικήσεις όλη την αφθονία του σύμπαντος που υπάρχει για σένα, για εκείνον, γι εκείνη...  

Κλείνοντας, επειδή έχουμε τρόπους -  ως καθώς πρέπει κυρίες από "σπίτι", ευχαριστούμε τον tour operator και όλους τους συνεπιβάτες:  Ενοχλητικούς, αδιάφορους, διασκεδαστικούς, αγαπημένους, ξύπνιους, πονηρούς, αθώους. Τον πρώτο, γιατί  μας ώθησε και μας άνοιξε τις πύλες και τους δεύτερους, γιατί μετέτρεψαν το ταξίδι σε μια ανεπανάληπτη και χρήσιμη εμπειρία. ( Ανάλογα με την περίπτωση ) 

Μετά, κλασσικά, αφού είπαμε ότι ήταν να πούμε - με το σοφό φίλο - γύρισε κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.  

Κούρνιασα και πάλι στο αγαπημένο καβούκι μου.
Αυτό που φυλάω στην ντουλάπα μου από μικρό παιδί. Κατασκήνωση στον εαυτό μου. 

Τελικά, κατάλαβα: Αυτά που είναι να ξέρω, τα ξέρω. Αυτά που δε ξέρω, δε θα τα μάθω, ίσως, ποτέ κι αυτά που θα ήθελα να μάθω είναι εκεί. Με  περιμένουν στωικά στην κάτω δεξιά  εσωτερική  γωνία του μυαλού μου, σφυρίζοντας κλέφτικα. Να βγουν ή να μη βγουν;  

Έπαθα mind lag. Πρέπει  να συνέρθω.
Όμορφη που είναι η ζωή με τις παραξενιές της. 

Καληνύχτα μας.
Αντε, νύσταξα, κλείσε το φως να κοιμηθούμε. Καληνύχτα! 

Χμμμ. Θέλω να έχω φως.


Δεν υπάρχουν σχόλια: