Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009

ΠΡΟΒΑΤΟ Ή ΛΥΚΟΣ; Μήπως πρέπει να ξανα- συστηθώ;

ΕΝΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΨΥΧΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΜΕ ΛΙΓΑ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ! Τι λέω ο άνθρωπος...

>Έκανα μια περίεργη σκέψη χθες κι είπα να την καταγράψω, για να δω τα μηνύματα που μου στέλνει το …σύμπαν.

Αν με ρωτούσε κάποιος ποια διάσημη γυναίκα θα ήθελα να ήμουν, θα του απαντούσα η Αντιγόνη του Σοφοκλή!

Ηταν συγκλονιστική γιατί κόντρα στους νόμους της εποχής και σε ένα ολόκληρο σύστημα αξιών προέβαλε την αγάπη της για τον αδελφό της και τον έθαψε, ενώ εκείνος δεν υπάκουσε στις διαταγές του Κρέοντα.…

>Κάπως έτσι, με ονόμασαν Αντιγόνη, με ότι κουβαλάει σαν ιστορία αυτό το όνομα.
Το Αντιγόνη κατά μια άλλη ερμηνεία, προέρχεται από το στερητικό Α και το ...αντιγόνο - το μικρόβιο που επαναστατεί και τα κάνει μπουρδέλο στον οργανισμό…


>Το επίθετο μου είναι ΛουμΑΚΟΥ! Κατάληξη σε -άκου σημαίνει ότι η καταγωγή μου είναι πελοποννησιακή και το « άκου» είναι το ρήμα μου! Θέλω να με …ακούν! Μήπως και να με υπακούουν;
Βλέπετε η καταγωγή μου, από τον πατέρα του μπαμπά μου, είναι από την Μάνη και είχε -όπως όλοι οι Μανιάτες - πύργο. Καλά, μην αντιδράτε ακαριαία, δεν είπαμε ότι είχε και τον πύργο του Μπάκιγχαμ , αλλά κάτι πολύ πιο παραδοσιακό, ένα παλιό ετοιμόρροπο πέτρινο κτίσμα, ίσα - ίσα που να λέω ότι είχαμε υψηλή καταγωγή!

>Έχω ‘βασιλικό ύφος, γιατί είμαι γόνος Βασίλη - το όνομα
του πατέρα μου – άρα είμαι και… βασιλική;
Από τον Βασιλι-ά δεν βγαίνει μια …πριγκίπισσα; Δηλαδή... εγώ;
Όσο για το ότι δεν τα πήγαινα πολύ καλά με την μαμά μου, εξηγείται
από το δικό της όνομα: Την λένε Βαρβάρα!!!
Πόσο καλά μπορεί να τα πηγαίνει κάποιος με τους …βαρβάρους, όπως λέει κι ο συνάδελφος Καβάφης.

>Στο ζώδιο , δεν θα μπορούσα να είμαι τίποτα άλλο από …δίδυμος! Γεννήθηκα την ίδια μέρα με τον Μέγα Αλέξανδρο, ενώ μένω στην Θεσσαλονίκη, που είναι το όνομα της αδερφής του! Έχω διάσημους αρχαίους…γνωστούς!
Ως δίδυμος με ωροσκόπο λιοντάρι και άπειρους πλανήτες στην …παρθένο είμαι επικοινωνιακή λόγω διδύμου, ασυμβίβαστη λόγω λιονταριού και υπεραναλυτική λόγω παρθένου.

>Μια φίλη μου, η Βιβή, που είναι ιδιαίτερη και αρκετά ψαγμένη – με τα δικά μου μέτρα και σταθμά - μου είπε, ότι αν θέλω να ταιριάξω με κάποιον, το αρχικό του γράμμα θα πρέπει να "δένει" με το Α π.χ. όπως το Α, το Δ, το Λ, το Μ, το Ν, άντε και το Τ το πολύ.
Μπορείτε να το καταλάβετε κι εσείς ως εξής: το Α με το Α, πάνε ..γάντι! Το Α με το Δ κάπως λιγότερο. Το Α με το Λ αρκετά καλά κτλ. Το Α όμως με το Ρ ... καθόλου. Δεν το βλέπετε κι εσείς τώρα που το λέω; Δηλαδή, αν βάλεις το Ρ πάνω στο Α, δεν υπάρχει αρμονία, ενώ αν βάλεις το Α πάνω στο Α, ‘κουμπώνουν’ τέλεια!
Καταλήγω λοιπόν στο εύκολο συμπέρασμα ότι ψάχνω το Α της ζωής μου! Είμαι σε αναζήτηση κάποιου, που το όνομά του θα αρχίζει από Α… Tώρα, αν γνωρίσω έναν Χρήστο, θα τον βγάλω Ά-χρηστο, για να ταιριάξουμε!

>Είμαι ανοιχτόχρωμη με γαλανά μάτια! Σαν το… γαλανό της θάλασσας!
Κατά μία άλλη εικασία , είμαι θάλασσα! Τώρα τί μάρκα θάλασσα δεν ξέρω,
γιατί στη ζωή μου, είδα καθαρές θάλασσες και κάποιες που
έμοιαζαν με …βούρκο. Είδα θάλασσες ήσυχες και μη. Αναρωτιέμαι αν είμαι … γαλάζια ή πράσινη; Βαθιά ή …ρηχή; Μπορεί να με κράζετε. Ε, δεν θα έχετε και πολύ άδικο!

>Προχωράω ακάθεκτη…Ναι, λατρεύω τη θάλασσα . Μένω απέναντι από τη θάλασσα, έχω γαλάζια μάτια, ονειρεύομαι θάλασσες και σκάφη, νιώθω πραγματικά να ανήκω στη θάλασσα, τόσο που ένας φίλος μου με φωνάζει σμέρνα(;) και ένας άλλος γλωσσοπλάστης…βατραχοτσιπούρα! Θέλουν να μου πουν ότι δεν μοιαζω ούτε καν σε γοργόνα ή δελφίνι;
..................................................................................................................................................


>Tώρα πώς ζω; Εργάζομαι ως …σύμβουλος επικοινωνίας!
Αυτό έκανε ο μπαμπάς μου , αυτό ήθελε να κάνω κι αυτό έκανα….
Γιατί; Πλανήτης των διδύμων είναι ο Ερμής, ο αγγελιαφόρος των Θεών στη μυθολογία που συμβολίζει την επικοινωνία! Έχει φτερά, γιατί είναι μία εδώ και μία …παραπέρα.
Είναι γυριστρούλης ή αλλιώς ταξιδιάρης, ομιλητικός ή πολυλογάς, σίγουρα κοινωνικός αλλά και αρκετά ανεξάρτητος κι αυτά τα χαρακτηριστικά προσδίδει και σε όσους ανήκουν στο ζώδιο που κυβερνά.


>Τώρα καλή η ανάλυση αλλά δεν θα ήταν ολοκληρωμένη αν δεν υπήρχε και η πρόβλεψη... για την τύχη μου: Βάσει της αριθμολογίας και του αθροίσματος που βγάζει η ημερομηνία γεννήσεως μου, είμαι το νούμερο 11!
Α. γιατί είμαι νούμερο…
Β. γιατί μου αρέσει η ισορροπία ή η αρμονία. Τα έχω όλα διπλά, ως δίδυμος και ως 11!
Γ. γιατί είμαι γυναίκα καριέρας κι ονειροπόλα – τόσο που μπερδεύω το πραγματικό με το…φανταστικό!

>Αναφορικά δε με τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μου;
Είμαι περίεργη και αρκετά spicy!
Αν ήμουν είδος μαγειρικής, θα ήμουν gourmet και αρακάς!
Αυτή είμαι…Λίγο από... όλα. Κάτι από το τίποτα; .Πολύ από το καθόλου; Who knows;

Μου αρέσουν πολλά πράγματα, κάνω σχεδόν όλα όσα μου αρέσουν, ονειρεύομαι να κάνω άλλα τόσα, αλλά, δεν μένω σχεδόν πουθενά! Ζω για την αλλαγή και την εμπειρία.
Δεν καταλήγω, μόνο ρωτάω συνεχώς και επιμόνως: Γιατί αυτό; Γιατί το άλλο;


Κάτι βασικό, επίσης! Δεν είμαι πολύ συνεπής στα λόγια,
γιατί ακόμα κι αν θυμώσω, συγχωρώ εύκολα, ούτε στα meetings δεν είμαι συνεπής γιατί o ‘αέρας’ δεν δίνει ραντεβού με τη …φύση, έρχεται ξαφνικά...

Να που έρχεται το θεμελιώδες ερώτημα!
Είμαι ένα …παιδί που δεν μεγάλωσε ποτέ;
Μήπως, είμαι μια γυναίκα – θάλασσα;
Ή απλά ένας άνθρωπος …μόνος;

>Ευχαριστώ, Θεέ μου, που είσαι μέσα μου και με τόση ιδιοτροπία, συνεχίζεις να με …χαϊδεύεις και δεν με κλωτσάς!... Έχεις καλή ψυχή!

>Άντε πολλά είπες…δεν κάνεις επιτέλους τον επίλογο;
Τώρα, ξέχασα τα πάντα! Αλήθεια, πείτε μου, αν τα έγραφα όλα αυτά στο βιογραφικό μου ή τα έλεγα στην παρέα μου, θα υπήρχε κανείς που να μου μιλούσε;
Ποιά είμαι πραγματικά; Αυτή που …λέω ή αυτή που… φαίνομαι;
Αυτή, που μου είπαν οι γονείς μου ή αυτή που μου λένε τα διάφορα …σημάδια ;
Τα παραπάνω είναι συμπτώσεις με νόημα ή δεν βγάζεις …νόημα;

>Τώρα που εκτέθηκα, ας ξαναμπώ στο καβούκι μου…
Άντε, αρκετά ρεζιλεύτηκα! Σειρά σας!

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ Ή Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ Ή ΜΗΠΩΣ Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΜΕΝΑ - ΓΝΩΣΤΗ ΚΑΙ ΩΣ ''ΕΜΦΥΛΙΟΙ ΡΟΛΟΙ'' ;

Ευχαριστώ τον Γιώργο Ποταμίτη για την ιδέα που είχε και τον χρόνο που αφιέρωσε για να δημιουργήσει αυτό το βίντεο που με αφορά...Mια μέρα εκεί που 'έπαιζα' με το fc κατεβάζoντας τραγούδια από το youtube και μιλώντας με τους φίλους μου, τυχαία εντελώς, μπήκα και είδα την δουλειά του καλλιτέχνη Γιώργου Ποταμίτη. Σκέφτηκα: Μα τι ευαίσθητος άνθρωπος! Τι ιδιαίτερη σκέψη! Πόσο ολοκληρωμένα καταφέρνει να εκφράσει τις ανησυχίες του, ο Ποιητής! Όλα τα βοηθητικά 'μέσα' που χρησιμοποιεί - μουσική, εικόνες, ζωντανή κίνηση - βοηθούν στο να ενισχύσει το νόημα αυτών που θέλει να πει, ενώ παράλληλα, όλα τα παραπάνω, ενισχύουν και διεγείρουν ακόμα περισσότερο το συναίσθημα του αναγνώστη - θεατή.
Αν είναι θλίψη, γίνεται δυνατότερη, αν είναι αγάπη, την δυναμώνει, αν είναι οργή, την φουντώνει , ενώ αν είναι η μοναξιά, την μετατρέπει σε απόλυτο σιωπηλό σκοτάδι.

'Μπράβο, Κύριε Ποταμίτη μας υποχρεώσατε! Ετσι κάνουν οι καλοί άνθρωποι και οι 'καλοι-τέχνες'; Οταν διαβάζω κάτι δικό σας πρέπει να βάζω και τα κλάματα; πρέπει να συνεχίσω να πονάω; Δεν μου φτάνουν που τα έζησα; Πρέπει να τα θυμάμαι αιώνια; Εσείς, ο 'άγνωστος μου φίλος', έρχεστε να μου δώσετε μια ακόμα ...μαχαιριά; Ωραία! Συγχαρητήρια! Κανείς δεν θα με λυπηθεί εμένα;..." ρωτάω τον εαυτό μου κι όπως είναι φυσικό και αναμενόμενο, απάντηση δεν παίρνω!

Συνεχίζω ακάθεκτη να μουρμουρίζω, λέω, λέω , μονολογώ ακατάπαυστα, παρασύρομαι απο τις λέξεις,από τις εικόνες, από την ατμόσφαιρα, αλλάζω εύκολα σκέψεις και συναισθήματα, φεύγω απο τον στόχο μου, μεταφέρομαι μέσα από τα λόγια του, στα προηγούμενα, στα περασμένα. Πάνω που ήθελα να τα διαγράψω. Να τα δώσω μία να πάνε στο καλό! Εκείνος; πολύ ατάραχος μου φαίνεται! Μάλλον τα έχει βρει με τον εαυτό του. Δεν είναι όλοι ότι νάναι, σαν μερικές μερικές, ονόματα δεν λέμε!

Για την ιστορία - δεν είναι κουτσομπολιό - ακούστε το σχετικά παράδοξo νέο, που έμαθα για τον συγκεκριμένο κύριο: η βασική δουλειά του είναι: χειρουργός ωτολαρυγγολόγος ! Γράφει όμως ποιήματα και ασχολείται γενικά με τις τέχνες. Μεταφέρει προς τα 'έξω' τα δικά του ιδανικά, βιώματα, εμπειρίες, σκέψεις συνδυάζοντας τα σχεδόν πάντα με οπτικοακουστικά μέσα. Αυτό, στα άπταιστα ελληνικά το ονομάζουμε ...video art!

Πάντως, είναι ωραίος τύπος! Να ήταν όλοι οι άντρες σαν κι αυτόν! Με τόσα πολλά ταλέντα και ευαισθησίες! Πόσο πολύ καλύτερα θα περνούσαμε! Τί καλύτερο από το να σου γράφει ο 'καλός' σου τραγούδια; Τί μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης να υπάρξει, αν αποτελείς πηγή έμπνευσης για αυτόν; Αν γίνεσαι η μούσα του; Αν συνέβαινε συχνά, τότε Θα νιώθαμε θεές! Θα 'πετούσαμε' στον έβδομο ουρανό!

Εγώ πάλι,... 'πέταξα' τη σκούφια μου όταν ο προαναφερόμενος γιατρός - ποιητής μου έστειλε ένα email και με ενημέρωνε - όπως έγραφε - πως θα του φαινόταν καλή ιδέα να συνεργαστούμε!...
''Παρακαλώ, μα τι λέτε τώρα; Χαρά μου να σας ...διαφημίσω;;;!!!'' ήμουν έτοιμη να γράψω, αλλά στην συνέχεια είδα και τα υπόλοιπα που εκείνος έγραφε, αλλά εγώ δεν έβλεπα! Εξαιτίας του shock που υπέστην απο την ξαφνική πρόταση, δεν τακτοποιούσα τα γράμματα σε σειρά και έχανα το νόημα! Η πρόταση - πρόσκληση συνεχιζόταν διανθιζόμενη με λοιπές λεπτομέρειες και διευκρινήσεις: "...σε ένα κείμενο σας,το οποίο θα επιλέξετε εσείς και εγω θα βάλω τον στιχο, θα το κάνω video art, θα προσθέσω και δικές σας φωτογραφίες, αν μου το επιτρέπετε..."

Τσιμπήστε με, ήθελα να φωνάξω, τηλεφωνώ αμέσως στη φίλη μου την Λενιώ, της λέω περιχαρής τι συνέβη και λιποθυμάω...επιτέλους, γιατί αρκετά κρατήθηκα! Είμαστε στα μέσα του καλοκαιριού και φαντάζομαι ότι στις επόμενες μέρες θα πρέπει να έχω νέα του. Έχω αγωνία. Τί άραγε, θα γράψει; Για να είμαι ειλικρινής, περιμένω να δω μήπως όλο αυτό το είδα στο όνειρο μου, αλλά, περιέργως η μεταξύ μας αλληλογραφία συνεχίζεται για κάποια διαδικαστικά κι αυτό μου δίνει ελπίδες. Όχι ... δεν είναι ψέματα! Ωσπου 'έρχεται' στην σελίδα μου, το παρακάτω βίντεο, με όλα όσα μου υποσχέθηκε να τα βλέπω μπροστά μου!
.................................................................................

Σίγουρα, δεν είμαι η αρμόδια να σχολιάσω το έργο του και κυρίως αυτό που με αφορά. Δεν θα είμαι αντικειμενικός κριτής. Αυτό που θέλω να πω όμως, είναι ότι μέσα από τα μάτια και τα λόγια του Γιώργου, ανακάλυψα πολλά πράγματα που δεν τα είχα καν συνειδητοποιήσει. Το μάτι του άλλου...σχεδόν πάντα είναι πιο καθαρό από το δικό μας.

Χωρίς πιά να αστειεύομαι καθόλου, όταν το 'κατέβασα' για πρώτη φορά, δάκρυσα, συγκινήθηκα. Όχι γιατί είναι τόσο λυπητερό, αλλά, γιατί ο άγνωστος μου αυτός φίλος με κατάλαβε, ένιωσε αυτά που κρύβω κι από μένα την ίδια,ένιωσε τι γίνεται μέσα στη καρδιά και στο μυαλό μου,τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου! Πολλοί κοντινοί μου άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει ακόμα ποιά είμαι στη πραγματικότητα - όχι πάντα με δική τους ευθύνη - παρ όλα τα πολλά χρόνια γνωριμίας, καθημερινών σχέσεων, συναλλαγών μας!

Συμπέρασμα ( Προσωπικό ): Οι πραγματικοί φίλοι μπορούν να προκύψουν από το πουθενά, οποιαδήποτε χρονική στιγμή, να γίνουν αγγελιοφόροι νέων πραγμάτων, φύλακες - άγγελοι. Να μοιραστούν μαζί σου τα ταλέντα τους ,να μην ζητούν τίποτα από σένα. Δεν χρειάζεται ούτε καν να τους ξέρουμε, ούτε να τους μιλάμε συχνά στο ...τηλέφωνο! Αρκούνται στα ελάχιστα! Από εμάς χρειάζονται μόνο να έχουμε ανοιχτές τις καρδιές μας!Οι κεραίες μας να πιάνουν το ...υπερπέραν και ίσως, τίποτε άλλο!

Τώρα, ποιοί είναι όλοι αυτοί, οι γνωστοί άγνωστοι που στέκονται δίπλα μας κάποιες στιγμές; Ποιοί είναι όλοι αυτοί - οι backstage people - που μας στέλνουν 'μηνύματα' άλλοτε αισιοδοξίας, άλλοτε συμπαράστασης και μας θυμίζουν σε άτακτες στιγμές ότι υπάρχουν δίπλα μας, χωρίς κανένα ζητούμενο, χωρίς καμμία ιδιοτέλεια; Ακόμα και στις στιγμές, της απόλυτης μοναξιάς, τελικά, δεν είμαστε τόσο μόνοι όσο ...νομίζουμε;! Τί είναι ορατοί ή αόρατοι φίλοι; Υπαρκτοί ή φανταστικοί; Μήπως, είναι οι σκιές μας; κάτι από όλα ή όλα μαζί; Ανάλογα με την περίπτωση...

Σαν να τους βλέπω σε παρέλαση!
Βρε καλώς τα παιδιά! Τί χαμπάρια; Μην στέκεστε στην πόρτα! Μπείτε μέσα! Ε εσείς εκεί , τί κάνετε; Ελάτε να συστηθούμε! Είμαι η Αντιγόνη....Εσύ είσαι ο...; Θυμάμαι, είσαι ο μπαμπάς της Αλέκας - ο Βλάσης, μετά είναι ο Μάκης της Δράμας, ο Σωκράτης - επαναστάτης, ο απαισιόδοξος Ορέστης, η φευγάτη Μαρία, η πανταχού παρούσα Θεοδοσία, ο "που σε χάνω που σε βρίσκω" Νάσος,ο Βαγγέλης, ο μόνιμα Παράπονος, ο Νώντας ο μηχανικός, ο Γιώργος ο γνωστός ποιητής, ο Τάσος ο αναρχο-διαφημιστής και..... πολλοί άλλοι e-φίλοι από την ίδια ανοιχτή 'παρέα', όλοι ιδιαίτεροι,ξεχωριστοί.

Σταματάω για λίγο ν ακούσω. Ακούω κάποιον να μου λέει ψιθυριστά στο αυτί " Υπάρχει μεγάλη ορχήστρα στο σύμπαν που δίνει ρεσιτάλ αγάπης, με εξαιρετικούς βιρτουόζους μουσικούς! Παίζουν για να φέρουν την αρμονία και την μελωδία στη ζωή μας".
Αα, μάλιστα τώρα εξηγούνται όλα γιατί αυτή η μουσική λέγεται κλασική! Το κλασικό δεν είναι και διαχρονικό; Κρατάει χρόνια αυτή η ...κολώνια!
Από την εποχή της δημιουργίας του σύμπαντος!....


Σσσσ,πολλά είπα πάλι. Ας σιωπήσω να ακούσω..χρρρ χρρρ!




video



Παρασκευή, 04 Σεπτεμβρίου 2009

ΖΩ ΜΕ ΠΑΘΟΣ ΓΙ ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΙ… ΛΑΘΟΣ!

"...ΑΛΛΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΛΑΓΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΗΣ …ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑΣ – ΓΑΤΑΣ !"

Προκαλώ τη τύχη μου ή αναζητώ τα όρια μου; Πηγαίνω συνέχεια τη ζωή μου στα ‘κόκκινα’. Μην δω φανάρι με κόκκινο, θέλω να περάσω! Άκου εμμονή και επιμονή!

Από τότε που ήμουν παιδί συμπεριφερόμουν διαφορετικά απ ότι έπρεπε. Ενώ οι φίλες μου έπαιζαν ‘κλασικά’ με κούκλες, εγώ σιχαινόμουν τα παιδικά παιχνίδια. Μου άρεζε να κρυφακούω τις συζητήσεις των φιλενάδων της μαμάς μου - που ήταν αρκετά πιπεράτες -και με έκαναν πιο …ώριμη! Αυτή η παιδεία θα με ωφελούσε ιδιαίτερα, στα μετέπειτα χρόνια. Έτσι είχα ‘’διδακτορικό’’ στις ερωτικές σχέσεις. Είχα ‘εντρυφήσει’ από πολύ μικρό παιδί στο θέμα των σχέσεων , με κορυφαίες καθηγήτριες: την Πίτσα, την Μαίρη και τη μαμά Ρούλα.
Όλες φουλ παντρεμένες και αγανακτισμένες. Σήμερα, απλά … χήρες! Πώς όμως, γίνεται αυτό το μαγικό; Άλλες να έχουν το δίκιο(!) και άλλων να βγαίνει η ψυχή; Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί υπάρχουν τόσες πολλές χήρες; Αφού, εμείς οι γυναίκες δεν είμαστε πιο ευαίσθητες; Εμείς, δεν είμαστε πιο αδικημένες; Τέλος πάντων. Μ αυτό το κρίσιμο ερώτημα θα ασχοληθεί η επιστήμη. Τώρα, ας ασχοληθούμε με μένα!

Όταν ήμουν στην εφηβεία, όλα τα κορίτσια της ηλικίας μου είχαν επιφανειακές σχέσεις. Εγώ είχα τον άνεμο μέσα μου κι έκανα το δικό μου!
Διατηρούσα μακροχρόνια σχέση πολλών watt και δημιουργούσα περίεργα για την ηλικία μου συμβάντα. Μην μπω σε λεπτομέρειες θα σηκωθεί η τρίχα σας… Τον έναν - τον δεσμό μου - τον έστειλα στο νοσοκομείο, είχε ο καημένος τα νεύρα του από μικρός.
Τον άλλον τον πήγαν στους Ανώνυμους Αλκοολικούς - παρόλο που είχε αρκετά ‘γνωστό’ …επίθετο. Εκεί, δεν πήγε για βόλτα αλλά για αποτοξίνωση! Από το ποτό. Η θεραπεία, δυστυχώς, δεν τον έπιασε τον καημενούλη μου! Ακόμα πίνει. Τί να τον κάνω; Δεν θα ξεχάσει ποτέ;

Αργότερα, όταν ενηλικιώθηκα - αντί να ζήσω ωραία φοιτητικά χρόνια - ήθελα να …διοικώ. Ξεκίνησα να διευθύνω την μαμά μου και την αδερφή μου. Ανέβηκα βαθμό όταν έκανα ότι ήθελα τον μπαμπά μου! Κατάλαβα από νωρίς ότι μου πάει το στρατηγηλίκι. Βέβαια, θα μου πείτε οι άνθρωποι γεννιούνται με ταλέντα, δεν γίνονται και θα συμφωνήσω μαζί σας πάραυτα! Ακολούθησαν σιγά σιγά, οι πειραματισμοί και οι διαταγές στους υπαλλήλους του μπαμπά μου, στον μετέπειτα σύζυγο μου, στη πεθερά μου και όπου με έπαιρνε…
Μετά, κοντά στα τριάντα, συνέχισα να δουλεύω και να σπουδάζω, ενώ οι κολλητοί μου παντρευόταν. Τον γάμο, τον είχα κάνει αρκετά νωρίτερα! Όχι, θα έπαιρνα ότι έμενε στα stock, δεν σφάξανε!

Όταν έκανα παιδί κατόπιν ωρίμου σκέψεως, αποφάσισα ότι μπορώ να κάνω τα πάντα και έτσι συνέχισα να δουλεύω, να σπουδάζω, να είμαι σύζυγος και μαμά, να βγαίνω με τις φίλες μου, να συνδικαλίζομαι, να ασχολούμαι με ότι μπορείς να φανταστείς. Είχα μεγάλη επιτυχία! Κατά τη γνώμη μου, πάντα. Ήμουν η μόνη που το πίστευα και χαιρόμουν. ( Είδατε κανένα απατημένο να το μαθαίνει πρώτος ότι εξαπατήθηκε; Είδατε κανένα μελλοθάνατο να γνωρίζει πριν την τελική στιγμή ότι είναι η τελευταία του; Ζούμε με φρούδες ελπίδες. Eγώ θα ξέφευγα από τον κανόνα; )

Εκείνη περίπου την εποχή, η χάρη μου έφτασε μέχρι τη Γαλλία για να μπορώ να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του επαγγέλματος. Έμαθα έναντι αδρής πληρωμής πώς κάνουν ‘πόλεμο τα πολυκαταστήματα’(= store wars) και τζάμπα πως γίνεται το σπίτι σου …ερείπια! Σπουδαία η δωρεάν …γνώση! Μου χρησίμευσε τρομερά. Πόσο πολύ εκτίμησαν οι πελάτες μου αυτό το χάρισμα της εξειδικευμένης γνώσης, δεν αποδίδεται με λόγια! Τα λόγια είναι φτωχά. Αρκεί να πω ότι από έναν τέτοιο λιανέμπορο κοντέψαμε να καταστραφούμε ολοκληρωτικά! Από την μεγάλη εκτίμηση δε που μου είχε, μου έδωσε και τις μεγαλύτερες ακάλυπτες επιταγές, αξίας πολλών χιλιάδων ευρώ !!! Σπάνιος άνθρωπος…

Η συμπάθεια και η εκτίμηση του στο πρόσωπο μου, ανυπέρβλητη. Ο πελάτης μου αυτός με τίμησε με την επιλογή του και αποφάσισε για μένα χωρίς εμένα, να πάω στα …Τάρταρα! Κάτι σαν τα βάθη της Τουρκίας κοντά στα σύνορα με Ρωσία, ένα πράμα….Ήμουν η πρώτη συνεργάτης του εν λόγω πελάτη, που ‘‘χτυπήθηκαν’’ οι επιταγές της. Αυτό σημαίνει λαϊκά, στη γλώσσα του εμπορίου, ότι δεν πληρώθηκαν οι επιταγές που είχα στα χέρια μου. Παρά λίγο θα έκανα κράτηση για γωνιακό κελί, παράθυρο με θέα κι άλλες τέτοιες luxurious απαιτήσεις αλλά, τελευταία στιγμή κάτι έγινε και άλλαξα προορισμό. Πάντως, ήταν δυνατή η συγκίνηση, δεν λέω. Δεν θα την ξεχάσω. Να ναι καλά, ο ‘γλυκός’ αυτός άνθρωπος.

Πέρασαν κάποια χρόνια και οι φίλοι μου άρχισαν να δουλεύουν μετά μανίας. Ήταν η στιγμή που εγώ αποφάσισα να γίνω …συγγραφέας. Κοινώς, να κάθομαι σπίτι με παντόφλα και νυχτικιά από το πρωί μέχρι το βράδυ, να είμαι πάνω σ έναν υπολογιστή και να σκέφτομαι γύρω από τη ζωή μου. Η μαμά του μπαμπά μου, η συνονόματη μου η Αντιγόνη, όταν μας έλεγε ‘παραμύθια’ , τα ίδια δεν έκανε; Καθόταν με τις πυτζάμες στο καναπέ ή σε μια καρέκλα και έλεγε και έλεγε ιστορίες! Με τον βασιλιά και τον θείο μου τον…. Που πήγε και σκότωσε….και πήρε βραβείο….και μετά κατάφερε στον πόλεμο….ο καημένος!
Άρα κι η γιαγιά μου ήταν συγγραφέας; Μήπως, αυτή τη ‘τέχνη’ την έχουμε στο αίμα μας;
Πες , πες , πες …φθάσαμε στο σήμερα!

Σ αυτή τη φάση της ζωής μου, λέω πως θέλω να νοικοκυρευτώ! Χρόνος άκαιρος, θα μου πείτε. Έ, δεν είμαι και εντελώς χαζή. Το ξέρω. Εμένα όμως, τώρα μου ήρθε. Να το πνίξω; Λέτε να μην ξέρω ότι γυναίκες στην ηλικία μου άλλων γενιών όχι απλά είχαν παιδιά, κρατούσαν στις αγκαλιές τους ίσως και τα εγγόνια τους! Εύχομαι να μην με ακούν οι σημερινές ανύπαντρες φίλες μου και το ρίξουν στα βαρβιτουρικά!

Όχι, ότι θέλω να παντρευτώ απαραίτητα αλλά να συζήσω για το υπόλοιπο της ζωής μου. Παρακαλώ όποιον ενδιαφέρεται να επικοινωνήσει άμεσα μαζί μου στο fc ή στο msn – θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας. Γενικά, νομίζω πως είμαι στην κατάλληλη φάση να ηρεμήσω, να μην ζητάω να βγαίνω και να ξοδεύω συνεχώς, να μάθω να σιδερώνω και κανένα ρούχο, να δω λειτουργεί σωστά το πλυντήριο των ρούχων μου; Αυτό δεν είναι που έχει την τρύπα στη μέση ώστε να φαίνονται τα ρούχα; Τι έξυπνο! Να μπορούμε να ξεχωρίσουμε το πλυντήριο των ρούχων από των πιάτων.

Συνεχίζω ακάθεκτη. Καλό θα ήταν επίσης , να ξεφύγω από τα συνηθισμένα μενού και να πάω στα παραδοσιακά: να μαγειρεύω φασολάκια, γεμιστά. Άραγε, πώς γίνονται οι μπάμιες; Να βάζω σκόρδο ή δεν είναι πολύ chic;
Όσο για τη καριέρα μου, αυτή με δρόσισε! Εγώ έκανα ένα κάρο αβαρίες για το χατίρι της κι αυτή με έστειλε « αδιάβαστη ». Να μην την κεράσω κι εγώ κανένα σφηνάκι τύπου ‘φαρμάκι on ice; ‘ Δεν θα ασχοληθώ πια μαζί της! Το λένε όλοι, η αδιαφορία σκοτώνει!
Κι εγώ θα αδιαφορήσω, θα την πονέσω όπως με πόνεσε, να δει. Της αρέσει;

Κάπως έτσι γινόμουν αυτοκαταστροφική κι ετεροχρονισμένη. Μπερδεύοντας ρόλους και χρόνο. Τι ακριβώς έκανα; Εκδικιόμουν κάποιον, ή ξεπλήρωνα αμαρτίες άλλων;
Γιατί δεν ασχολήθηκα νωρίτερα να βρω τις αδυναμίες μου, να ξεπεράσω τους φόβους μου, να παραδεχθώ τις ελλείψεις μου, να συμβιβαστώ με το σώμα μου, να αγαπήσω τον εαυτό μου, να πω τα πραγματικά θέλω μου, να βρω και να υπερασπίσω τα όρια μου; Να τα πάω καλά με τη φύση μου; Να κλάψω για τα χρόνια που έχασα και τον άδικο κόπο;

Ούτε κάδος απορριμμάτων να ήμουν! Ποιός θα πετάξει τα δικά μου τα ‘σκουπίδια’;
Είμαι και σε ανάδρομη πορεία. Ο Ερμής μου και άλλοι πόσοι πλανήτες είναι σε σύνοδο. Πέφτω απότομα. Στη κατηφόρα δεν πιάνομαι, στην ευθεία παλαντζάρω… θαρρείς και ζαλίζομαι περισσότερο. Βαριέμαι αφόρητα αυτή την ακινησία. Με πιάνει ο πανικός της ρουτίνας! Αφήστε, αρχίζω να καταλαβαίνω.

Έχω πρόβλημα με την ισορροπία! Μάλλον, έγινε κάποιο λάθος της φύσης κι η δική μου δεν είναι στη μέση, αλλά στα άκρα. Είμαι σε πραγματική ειρήνη μέσα μου ή στο ξεκίνημα ή στο τέρμα. Βρίσκω γαλήνη εκεί που τελειώνουν τα όρια των άλλων!; Θέλω κίνηση, αλλαγές, ένταση, εμπειρία, συναίσθημα, πάθος, αγωνία. Ας πρόσεχα, λοιπόν.
Αυτή τη στιγμή στη φάση που είμαι, δεν ξέρω τι λέω. Μην με παρεξηγείτε. Είμαι λίγο αλλοπρόσαλλη. Μοναχική. Σκεπτική. Έχω ανάγκη εξηγήσεων. Πιστευτών.

Το δικό μου συμπέρασμα από τις προσωπικές ιστορίες του καθένα μας, ίδιο : Όταν κάτι σου λείπει, το ζητάς. Όταν δεν έχεις κάνει κάτι, θέλεις να το δοκιμάσεις έστω κάποτε. Η φύση – όταν την αγνοούμε – μας φρενάρει τον δρόμο. Ο κάθε κατεργάρης πηγαίνει στο πάγκο του, όπως και να χει… Μια ωραία μέρα των ημερών θα συναντηθούμε όλοι μαζί να πάμε για ψάρεμα! – σύμφωνα με το γνωστό ανέκδοτο -

Στο τέλος, ας μην γελιόμαστε, ότι και να υπογράφω και να διατυμπανίζω, θα κάνω ότι κάνουν όλοι. Θα συμβιβαστώ! Θα εναντιωθώ για λίγο, πάλι. Αλλά, θα υιοθετήσω την κλασσική γραμμή ανατροφής: Θα πω στη κόρη μου ότι είναι απαραίτητο να σπουδάσει, να μάθει γράμματα, να είναι ανεξάρτητη. Μόλις μπουχτίσει από όλα αυτά, θα την παρακαλέσω να ξεχάσει ότι έμαθε και να είναι ο αληθινός εαυτός της!

Αυτό το σενάριο κοστίζει ακριβά σε μένα και σε όλους τους γονείς, αλλά το ανθρώπινο γένος πρέπει να πληρώσει για τα λάθη του. Όλοι μας. Γιατί αφήσαμε τον αυθορμητισμό μας. Γιατί δεν έχουμε μάθει να μοιραζόμαστε, να συγχωρούμε οτιδήποτε μη άρτιο, τέλειο. Γιατί κρίνουμε εύκολα τους άλλους από τις προσωπικές τους επιλογές κι όχι από το έργο τους. Γιατί κυρίως, ενδιαφερόμαστε για το σήμερα και καθόλου για την υστεροφημία μας. Μάθαμε να αγαπάμε με ακατάλληλα μέτρα τον εαυτό μας. Δεν έχουμε καμία ουσιαστική έγνοια για την ανθρωπότητα. Ξεχάσαμε να ονειρευόμαστε. Να φανταζόμαστε έναν καλύτερο κόσμο!
Ακόμα και η εμπειρία μας έρχεται φορές που γίνεται βαρίδιο. Το ίδιο και η γνώση και η κοινή λογική. (ακούγονται όλα τα κοινά τόσο κενά! Σαν μια… κοινή γυναίκα!)
Αξίζει μόνο να χαμογελάμε και να κοιτάμε μπροστά. Να κάνουμε ότι αγαπάμε, να το υπερασπιζόμαστε μέχρι θανάτου, να μην κάνουμε εκπτώσεις, να ζούμε με διαίσθηση και έμπνευση.

Υπάρχει ένας τεράστιος κόσμος να κατακτήσουμε:
Ο κόσμος του ονείρου, της φαντασίας όπου όλοι εκεί είναι δισεκατομμυριούχοι με πολλά τάνκερ, ζουν ‘βασιλικά’, οι γυναίκες έχουν κερδίσει όλες το στέμμα στα Μις Υφήλιος. Πάντα θα είμαστε κοκέτες. Είναι must στόχος για την πολυπόθητη γυναικεία φιλαρέσκεια. Αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος από πανάκριβα εξοχικά, υπερπολυτελή αυτοκίνητα και ότι επιθυμεί ο καθένας! Άσε που κανείς δεν δουλεύει (!) κι όλοι ασχολούνται με τα χόμπι τους, κάνουν σπορ, γελούν ακατάπαυστα, μοιράζονται μεταξύ τους όλα τα αγαθά που υπάρχουν σε τεράστια αφθονία! Υπάρχουν καταπράσινα βουνά, πολύχρωμοι κήποι, ήρεμες θάλασσες, γάργαρα νερά. Μιλούν κοινή γλώσσα, έχουν αξίες και κοινά οράματα, συνεργάζονται και είναι αλληλέγγυοι ο ένας με τον άλλον. Άνδρες – γυναίκες έχουν βρει τον τρόπο να ζουν αρμονικά και υπάρχει μόνο αγάπη και καλά πάθη...


Τι καλά! Θέλω να ζήσωωωωωωωωω εδώ, χίλια χρόνια! (λέμε τώρα)

Προσοχή – διευκρίνιση : Στη φαντασία και στο όνειρο δεν υπάρχουν νομικές δεσμεύσεις , συμβόλαια, αιώνιοι όρκοι, τίτλοι ιδιοκτησίας. Όλα ισχύουν για όσο χρειάζεσαι. Δεν χάνεις λοιπόν τίποτα που είχες δεδομένο. Τίποτα δεν σου ανήκει τυπικά. Ο καθένας είναι ελεύθερος να πάρει ότι θέλει και να το αφήσει όποτε του κάνει κέφι. Η ζωή σου χαρίζεται και εσύ αποφασίζεις αν θα παίξεις με όλα της τα χαρτιά. Είσαι ελεύθερος να επιλέξεις, είσαι ελεύθερος να ζήσεις με τις ακρότητες σου!

Κατέληξα : Θα ζω με έμπνευση και πάθος, γιατί στο δικό μου όνειρο δεν έχω τίποτα να χάσω!

Σημείωση : Επειδή δεν έχω ώμο να κλάψω και να παραπονεθώ , σας βομβαρδίζω με τις ανησυχίες μου. Οι φίλοι είναι για τα δύσκολα και παρακαλώ να με δείτε με επιείκεια και στοργή. Κάποτε, μπορεί να κάνω κι εγώ το ίδιο για σας, απλά, φροντίστε να μην είναι σε σύντομο χρόνο. Δεν μπορώ να σηκώνω μεγάλη βάρη στους ώμους μου. Όταν έχω βάρος κοιτάζω δεξιά κι αριστερά με νάζι ψάχνοντας κανένα ευγενικό κύριο να με βοηθήσει …και τα ξεφορτώνομαι όπως κάνω αυτή τη στιγμή.

Με αγάπη,
η φίλη σας Αντιγόνη.

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2009

Η ΑΝΕΜΟΔΑΡΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ Ο ...ΑΓΕΡΩΧΟΣ ΒΡΑΧΟΣ


Ακροβατώ σε ένα σχοινί που είναι έτοιμο να σπάσει… λέει το τραγούδι κι εγώ.
Συνεχώς ζω με ένα γιατί; Γιατί αυτό;... Γιατί εκείνο;... Αλλά, δεν καταλήγω!
Τώρα όμως, είμαι διακοπές, έχω καλή συντροφιά, νιώθω ήρεμη και ανοιχτή να δω τα λάθη μου, να με συγχωρήσω, να προχωρήσω. Ας κάνω - λέω στον εαυτό μου - έναν απολογισμό. Εδώ στην ησυχία, στην απόλυτη γαλήνη. Άρχισα να μιλάω με τον εαυτό μου...

Στη κρίσιμη φάση της ζωής μου, ήμουν τόσο μπερδεμένη - προέκυπταν τα προβλήματα το ένα πίσω από το άλλο - που δεν ήξερα τί να κάνω; ποιά στάση να κρατήσω; Μιας γυναίκας ‘ψύχραιμης’ που τα έχει όλα κάτω από έλεγχο;
Ενός αγανακτισμένου κοριτσιού που κλαίει γοερά και ψάχνει τον ...μπαμπά της;
Ή τέλος, του γονιού που στα δύσκολα οπλίζεται με ότι άμυνες έχει και με όπλο την απεριόριστη αγάπη προς το παιδί του ορμά στη μάχη;
Τί να κρατήσω; Τί να αφήσω; Τί να καλλιεργήσω; Τί να ενισχύσω;

"Σιγά μην είναι όλα τόσο τακτοποιημένα μέσα σου και να μπορείς σε κάθε περίπτωση να ανοίγεις το σωστό ...ντουλαπάκι!" Απάντησε το καραγκιοζάκι μέσα μου. "Όταν η πραγματική ζωή σου παίζει παιχνίδια σιγά μην έχεις τη δύναμη και τη ψυχραιμία ...έμπειρου παίκτη καζίνο!" συνέχιζε να με τσιγκλάει.
"Ακόμα κι οι καλύτεροι από αυτούς τα χάνουν όταν αφορά σε παιχνίδια της δικής τους ζωής" ολοκλήρωσε και με προβλημάτισε...

Το σωστό είναι σ όλους μας γνωστό! Το γνωστό, δεν είναι και προφανές! Πολλές φορές κάτι 'κλωτσάει'... Αυτό που πραγματικά είμαστε. Ο αληθινός μας εαυτός, ξεπηδάει από τα απόκρυφα και μυστικά στέκια του εγκεφάλου μας και κάνει το… θαύμα του! Στη δική μου περίπτωση βγαίνει στο φως το αγανακτισμένο παιδί! Αυτό νικάει. Αυτό αντιδράει. Αυτό πρωταγωνιστεί. Τις περισσότερες φορές είναι ακραίο, παρορμητικό, τα κάνει... σαλάτα!

Κι όμως, όλα αλλάζουν. Θέλουμε, δεν θέλουμε. Καλύτερα να συμμορφωθούμε από νωρίς. Το έκανα. Έμαθα ότι η ζωή είναι ένα ποτάμι που κυλάει από μόνο του, ότι και να γίνει, τίποτα δεν γυρνάει πίσω. Τώρα ξέρω πως τίποτα δεν σταματάει τη ροή του ποταμού. Διαπιστώνω για πολλοστή φορά ότι αγαπώ και νιώθω τη θάλασσα. Νομίζω ότι της μοιάζω. Είμαι ευμετάβλητη, λίγο μυστήρια, ιδιόρρυθμη. Συχνά, λέω πως έχω... ψυχολογία θάλασσας.

Εδώ σ αυτή την ερημιά, παρέα μ αυτό το καραγκιοζάκι μήπως είναι η στιγμή να αποφασίσω: Θα πάω με το ρεύμα ή θα φέρνω συνεχώς αντίσταση σε ότι μου συμβαίνει; Θα συμφιλιωθώ με τις καταστάσεις και τους ανθρώπους γύρω μου; Θα σταματήσω να πολεμάω αυτό που δεν πολεμιέται; Θα κάνω ειρήνη με μένα; Θα μάθω να λέω λιγότερα και να κάνω περισσότερα;

Τότε το μάτι μου έπεσε σ ένα απόκρημνο βράχο απέναντι μου που τον χτυπούσε με μανία η θάλασσα. Μου μιλούσε; Πόσα δεν μου είπε αμίλητος! Τί πέρασε; Πώς άντεξε; Μου είπε '' η δική μου ιστορία είναι η ιστορία ενός κοινού βράχου, τίποτα πιο ιδιαίτερο! Μου συνέβη ότι συνήθως συμβαίνει σ ένα βράχο και έκανα κι εγώ το καθήκον μου!'' "Δηλαδή;'' ήθελα να τον ρωτήσω.


Από τη μία ο βράχος, από την άλλη η θάλασσα. Μια φουρτουνιασμένη θάλασσα επτά μποφόρ να σκάει στο βράχο μου... Λυπήθηκα για αυτή την άνιση μάχη. Ο ένας φαινόταν αμετανόητος , η άλλη απελπισμένη. Ο ένας ήταν ακίνητος, εκείνη λυσσομανούσε. Ο ένας ήταν αγέρωχος η άλλη χλωμή. Έτσι τουλάχιστον φαινόταν...έτσι θα ήταν στο τέλος;

Αναρωτήθηκα : Ποιός από τους δύο θα κερδίσει; Ποιός θα έχει τις περισσότερες απώλειες; Ο βράχος ή η θάλασσα;

Η θάλασσα μου θύμισε κάτι … χτυπιόταν άρρυθμα στα πλευρά του βράχου χωρίς να φοβάται αν θα ματώσει, κοίταζε αγανακτισμένη τον Θεό – σημάδι πως δεν την καταλάβαινε κανείς - πηγαινοερχόταν εκνευρισμένα, κοιτάζοντας άλλοτε υποτιμητικά τον απέναντι της, άλλοτε προκλητικά, ώσπου κυριολεκτικά χλόμιασε και έβγαζε καπνούς. Ήταν κάτωχρη από μια μάχη που φαίνεται πως έχανε…
Έβγαζε άναρθρες κραυγές απόγνωσης, τέτοιες που όταν είμαστε κοντά ανοίγουμε το παράθυρο του σπιτιού μας να τις ακούσουμε καλύτερα, γοητευμένοι από τον ήχο της φωνής της χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι εκείνη υποφέρει...
Συνέχιζε τον αγώνα με φωνή που άλλοτε έβγαινε ξεψυχισμένη, σιγανή, πονεμένη άλλοτε θυμωμένη, μέχρι και παραπονιάρικη... Με κοιτούσε στα μάτια.
Την λυπόμουν.

Δεν σταμάτησε όμως, ούτε δευτερόλεπτο να κινείται , να μιλάει, να αντιδράει, να πολεμάει… Τελικά, τί είδους σοφία έχει; Με τόσα που κάνει...εκτίθεται!
Την μία, θέλει να κατακτήσει τον βράχο που βρίσκεται στο δρόμο της… την άλλη, τον αντιμάχεται, θέλει να τον ξεπεράσει. Πολύ σπάνια του κάνει το χατίρι να μην ασχολείται μαζί του, να τον αφήσει ήσυχο…

Αυτός ακίνητος, σταθερός αντιστέκεται σθεναρά. Πώς γίνεται να είναι απρόσιτος, αδιάφορος, μπροστά στην συγκλονιστική ομορφιά της θάλασσας ; Πώς το καταφέρνει; Μένει εκεί ανέκφραστος και πειθαρχημένος με μια καθώς πρέπει συμπεριφορά που καθορίζει όλους τους …βράχους! Δεν πτοείται ούτε από τα κύματα, ούτε από τον αέρα, ούτε από τα μεγάλα πλοία… είναι τόσο ατάραχος που απορείς! Αλλά γι αυτό δεν λέγεται ...βράχος;
Καλά, δεν βλέπει τον ήλιο , το φεγγάρι που αλλάζει σχήματα και χρώματα μήπως μαλακώσει λίγο; Δεν βλέπει τη θάλασσα που τον φλερτάρει άσεμνα και προκλητικά; Δεν βλέπει τα κύματα που του φιλούν τα πόδια; Πως μπορεί; Τι είναι αυτό που σκέφτεται και αντιδρά τόσο cool; Δεν συγκινείται;

Επανέρχομαι πίσω...Κάτι μου κάνει κλικ και ξαφνικά γεννιέται το ερώτημα: Τι μπορώ να μάθω εγώ από μια τέτοιου είδους συμπεριφορά; Να πάρω κανένα μάθημα.

Σε λίγο, μου έρχεται μια δεύτερη σκέψη… οι γεωλόγοι μετράνε την ηλικία των βράχων από διάφορες ενδείξεις, διαβρώσεις, προσχώσεις στο βυθό, χρώμα, σχήμα, μέγεθος … Την ηλικία της θάλασσας πως την μετρούν; Αυτή φαίνεται πάντα ίδια! Δεν έχει πληγές; Δεν υπάρχουν γι αυτήν επιπτώσεις από τις μάχες που έχασε;
Δεν χρειάζεται καμιά επιδιόρθωση; Ούτε προστασία;

Ξέρω για τους βράχους ότι γίνονται πέτρες, βότσαλα και τελικά μετά από χιλιάδες χρόνια και μεγάλες ταλαιπωρίες γίνονται κουκίδες άμμου για να τις πατάμε…
Η απόλυτη ταπείνωση και αυτοτιμωρία!
Οι βράχοι πληγώνονται. Κανείς δεν το ξέρει εκείνη τη χρονική στιγμή που το παθαίνουν!

Τραυματισμένη ή έστω πληγωμένη θάλασσα έχει δει ποτέ κανείς; Μάλλον όχι! Η θάλασσα και να χτυπηθεί σκληρά …αυτοθεραπεύεται! Άλλος είναι αυτός που χτυπιέται σαν χταπόδι, άλλος είναι που δείχνει πειθαρχία και εσωτερική γαλήνη και άλλος τελικά είναι αυτός που πληγώνεται στη πραγματικότητα!!!

Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται , αγαπητή μου, είπα μέσα μου. Δεν πρέπει να λυπάσαι την θάλασσα και να φοβάσαι τον βράχο. Μάλλον, το αντίθετο.

Αυτός είναι ο θαυμαστός κόσμος των δύο... φύλων; Αυτός είναι ο θαυμαστός κόσμος της φύσης; Της ανθρώπινης προσωπικότητας; Κάποιοι αντέχουν πολύ κι ας μην φαίνονται από την αρχή, κάποιοι έχουν εμφανείς πληγές και κάποιοι όχι, κάποιοι απλά ξέρουν να επιβιώνουν και στις χειρότερες συνθήκες, κάποιοι είναι γεννημένοι να αντέχουν και να μην γογγύζουν. Μιλούν εκκωφαντικά μέσα από τη σιωπή τους. Με τη στάση τους. Όχι όμως εγώ...Είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως.

Αυτά μου θύμισε η ...Μύκονος ένα δειλινό που έβλεπα τον ήλιο να κρύβεται πίσω από τον συννεφιασμένο ουρανό και τα κύματα να χτυπούν τον βράχο απέναντι μου… Σ αυτή τη περιοχή με τις πέτρες και τους βράχους δεν έχει καθόλου κόσμο.

Είδα το νησί με άλλα μάτια… Μου άρεσε περισσότερο… Ένιωσα την ενέργεια του βαθιά στο πετσί μου και συνειδητοποίησα ότι είναι πολύ έντονο. Τα έχει όλα στο φουλ, αλλά και απόλυτη απομόνωση, αν θέλεις…
Το νησί φιλοξενεί κόσμο από παντού. Είναι όμως δίπλα στην αρχαία και γι αυτό ίσως έρημη Δήλο, - ποιος θέλει τους γέρους άλλωστε; - αλλά και δίπλα στη θεοσεβούμενη Τήνο. Έτσι έχει προστασία … Πολυσχιδής και πολυπράγμων Μύκονο, δεν θα σε κατηγορήσω ξανά ποτέ ότι είσαι ένα νησί δήθεν… σε μένα μίλησες σε μια άλλη γλώσσα...

Σ 'άκουσα' και κατάλαβα πως κάνεις τη διαφορά! Μπορείς να είσαι παραδοσιακή αλλά και διεθνής. Τα δίνεις όλα. Ζητάς τα πάντα. Τα παίρνεις όλα. Δεν χαρίζεσαι...
Μένεις στο φως. Έχεις "αέρα"! Ξέρεις να προκαλείς. Μαζεύεις τα βλέμματα του κόσμου. Τα βάζεις με γη , ουρανό και θάλασσα. Έχεις τον άνεμο μέσα σου! Τι και ποιός να σου αντισταθεί; Κατάφερες να είσαι η κοσμοπολίτισσα μάνα του βράχου και της θάλασσας. Άλλοι σε θαυμάζουν για όσα έχεις κάνει κι άλλοι σε επικρίνουν.
Εσύ συνεχίζεις να είσαι ο εαυτός σου, να προκαλείς να ζεις έντονα!

Για μένα η Μύκονος σηματοδοτεί συμπεριφορές και δυνατότητα αλλαγής… έχει στρέψει τα μάτια όλων επάνω της και εκείνη γυρνάει επιδεικτικά ταινία αμερικανικών προδιαγραφών. Θυμίζει το Hollywood στην Ελλάδα!
Αν μας τρομάζει τέτοια ακρότητα και πάθος ας ψαχτούμε , ο καθένας μέσα του…

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009

Έτσι είναι ή έτσι ...νομίζω;

(Μάλλον είναι στραβός ο γιαλός…)

ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΑΡΕΣΕΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ…
Σ ΑΛΛΟΥΣ, ΑΡΕΣΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ, Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ, Η ΕΠΑΦΗ FACE TO FACE

ΣΕ ΜΕΝΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ Η ΜΟΝΑΞΙΑ, αλλά ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΩ ΜΕ ΚΟΣΜΟ ΣΥΝΕΧΩΣ,- ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ , - ΝΙΩΘΩ ΠΩΣ ΒΑΔΙΖΩ ΣΕ ΜΙΑ ΚΙΝΗΤΗ …ΝΑΡΚΗ.

Επικοινωνώ με κάθε τρόπο και ευκαιρία, όπου μου κάνει κλικ!
Τόσο από κοντά, όσο και από μακριά, μέσα από ασύρματα και ενσύρματα δίκτυα, από την διπλανή μου πολυκατοικία μέχρι το …Manhattan ! (Λέμε τώρα…)

Νομίζω ακόμη, ότι όλος ο κόσμος σκέπτεται όπως εγώ , οι φίλοι μου και κάποιοι άλλοι ρομαντικοί και ίσως, επιπόλαιοι τύποι …( συγχωρέστε με για τους χαρακτηρισμούς)

Διαβάστε, τι πήγα να πάθω, μέσα από μια γνωριμία μέσω facebook με άνθρωπο που θεωρούσα ότι είναι καλλιεργημένος, ευαίσθητος, ψαγμένος με καλλιτεχνικές ιδιότητες, αναζητήσεις – τις οποίες , προσωπικά, θαυμάζω εξαιρετικά.
Διαπίστωσα, ότι χρησιμοποιεί μαζικά στιχάκια δικά του ή δανεικά, για να προσεγγίζει …γυναίκες εκ συστήματος και το …προχωρεί πολύ, σε όρια που αγγίζουν ίσως, και το ηλεκτρονικό έγκλημα, αφού κανένα, μα κανένα δημοσιοποιημένο στοιχείο δεν είναι αληθινό, αλλά και για πολλούς άλλους λόγους …
Ταυτόχρονα, τα δείγματα που έχω, στοιχειοθετούν νοσηρό άτομο, εκδικητικό μισογύνη, επαγγελματία ‘αισθηματία’, εν ολίγοις, έναν …κλασικό απατεώνα!!!

(Ήμουν τυχερή, δεν ξέρω, και διαπίστωσα ορισμένα πράγματα – μέσω της παρατηρητικότητας μου - αλλά πολύ φοβάμαι ότι κάποια κορίτσια ή γυναίκες, θα την πατήσουν για τα καλά….
Το θέμα είναι ότι από την αρχή κάποια πράγματα με παραξένευαν, αλλά, δεν έβρισκα άκρη, δεν μπορούσα να λύσω το… puzzle. Μέχρι που τα κατάφερα!
Είμαι παιδί της …μαμάς μου και έχω ιδιότητες ‘ Μάτα Χάρι’…)


Ας το πιάσουμε το θέμα από την αρχή:
Εν όψει της συγγραφικής μου απόπειρας στους αμέσως επόμενους μήνες, έκανα σελίδα στο facebook, έκανα διάφορα blogs, επικοινωνώ με κόσμο, μιλάω, γράφω για να τσεκάρω αν ‘το έχω’ με την συγγραφική κι αν αυτά που πρόκειται να εκδώσω θα έχουν απήχηση και ενδιαφέρον. Ένα βασικό ερώτημα μου είναι πού, και σε ποιόν, κυρίως, απευθύνομαι;
Σε γυναίκες, όπως εγώ πίστευα, σε άνδρες ή και στα δύο φύλα;

Είδα ευαισθησία και από τις δύο πλευρές, ανθρώπους που έχουν ερωτηματικά και άλυτα προβλήματα πάνω σε σχέσεις και από τις δύο πλευρές. Το χάρηκα – κατά μια έννοια – γιατί για μένα, είναι ζωτικά θέματα και άρχισα να καταλαβαίνω ότι οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων , δεν είναι θέμα φύλων.
Χαλάρωσα. Είπα μέσα μου, μην νομίζεις πως είσαι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας και συνέχισα να γράφω και να προβληματίζομαι για το πόση αλήθεια αντέχω και αντίστοιχα πόση αλήθεια, αντέχουν οι απέναντι μου , από μένα;

Κριτήριο επιλογής των ηλεκτρονικών φίλων μου, λοιπόν, ήταν η …παιδεία τους!
Απέκλεια τους γυμνούς μυώδεις τύπους, τους …αμόρφωτους και έκανα add στους μορφωμένους και …καλλιεργημένους! Κολοκύθια με την ρίγανη! Γιατί συνάντησα σε αυτό το πεντάμηνο που είμαι on line, κάθε καρυδιάς …καρύδι.
Όλη η …’φύση’, στα πόδια μου!

Συνάντησα ή συνομίλησα με …μορφωμένους ακαλλιέργητους, λιγότερο μορφωμένους με φυσική ευγένεια, μορφωμένους …σεξομανείς, αναίσθητους …ποιητές, παράξενους και ιδιόρρυθμους συγγραφείς, … κοράκια κάθε είδους!

Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ψευδαίσθηση σ αυτά που νομίζω πως βλέπω, τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και θέλουν μεγάλη προσοχή.
Είναι άχρηστες οι πεποιθήσεις περί σωστού και λάθους, αξιόλογου και μη, όταν μιλάμε για ανθρώπους, που ο καθένας είναι μοναδικός και τόοοοσο ιδιαίτερος…


Η επικοινωνία είναι μεγάλη επιστήμη, αλλά δεν στηρίζεται ούτε στα καθαρά… μάτια, ούτε στα μεγάλα…αυτιά, ή στην …μύτη, αλλά, πολλές φορές, σε προειδοποιεί με πολλούς και διάφορους τρόπους: Αν έχεις " ανοιχτό " πνεύμα, ψυχή - αόρατα όργανα – είτε μέσα από τις αντιδράσεις του σώματος, είτε σαν …διαίσθηση.
Ότι ενεργοποιεί ο καθένας. Ότι αφήνουμε ελεύθερο να μας ειδοποιήσει:
ΠΡΟΣΟΧΗ , ΕΔΩ ΚΙΝΔΥΝΟΣ!!!

Πρωταγωνιστές της μικρής ιστορίας:
ΕΓΩ : Η ρομαντική, η εν δυνάμει συγγραφέας και η …σύμβουλος (;) επικοινωνίας…
ΕΚΕΙΝΟΣ : ο τάχα μου δήθεν οικονομολόγος, βαθυστόχαστος και …« ποιητής»(;)…

Ξεκινάω να διηγούμαι την παράδοξη …ιστορία και τα συναισθήματα που αρχικά με ενέπνευσε ο δεύτερος πρωταγωνιστής, μέχρι να ξυπνήσω από τον λήθαργο!

………………………………………………………………………………

Χθες στο βράδυ σε σκεφτόμουν…σήμερα όχι…άραγε γιατί; Προχθές το βράδυ με …ξεσήκωσες, σήμερα όχι! Γιατί νόμιζες ή πίστευες, ότι το σήμερα και το αύριο, θα έπρεπε να ταιριάζει με το …χθες; Θα έπρεπε να είναι έτσι;

Δεν δίνουμε όλοι εξετάσεις καθημερινά για το πόσο συνεπείς είμαστε;
Εσύ πάλι δεν θα συμμετέχεις; Θα είσαι …εκτός , γιατί ‘κάτι’ σου έτυχε;….είχες ‘κάποιες’ υποχρεώσεις; Α, καλά, το ξέρω και εγώ αυτό το παιχνίδι. Είναι …παγκοσμίως γνωστό και πανεύκολο. Το παίζουν όλοι! Το ονομαζόμενο ‘με λένε Ρίζο, και όπως θέλω τα γυρίζω’. Ε κι εγώ….χθες κάτι ήθελα, σήμερα …Όχι!!!
Να μπω λίγο κι εγώ στο νόημα του παιχνιδιού! Στα εύκολα τα πάω καλά, μην μου πεις να παίξω κανένα trivial pursuit, εκεί ‘κάηκα από χέρι’ !

Πως είναι δυνατόν εσύ να θέλεις να γίνεσαι πιστευτός άκριτα, αλόγιστα όταν δεν είσαι εντάξει, ούτε απέναντι στον εαυτό σου , ούτε απέναντι μου ;

Γιατί διεκδικείς, παρακαλώ, να έχεις την προσωπική μου εύνοια και να θέλεις να σου δίνω…σημασία, ενώ εσύ «αγρόν ηγόραζες»;
Μμμ,… ΕΔΩ, κάτι ...συμβαίνει;
Αστυνομίααααα, πιάστε τον…! Τους πάσης φύσεως τέτοιου είδους , ….!
Μας έχουν τρελάνει, αυτοί οι …Άνθρωποι!

Θέλω να σου πω, αν δεν κατάλαβες ακριβώς τι εννοώ, ότι θυμώνω πολύ, με όλα αυτά που νιώθω ότι κάνεις, πίσω από τις μεγάλες υποσχέσεις και τα ποιητικά λόγια!

Το κάνεις φθηνό το παιχνίδι! Δεν ξέρω αν στο είπα, αλλά για κάποιο λόγο δεν μου αρέσουν τα φθηνά…μάλιστα ο μπαμπάς μου, έλεγε για μένα, πως είμαι …παιδί πολυτελείας!!!

Έπρεπε να στο πω…κι αυτό; Τι θα καταλάβεις από …μόνος σου;
Fast food, σου αρέσει να τρως, μου φαίνεται;

Έχουν πολλά συντηρητικά κι εγώ τα αποφεύγω…

Άσε που δεν μου αρέσει το food styling των fast, το περιβάλλον, το γρήγορο και το …πρόχειρο!

Πως γίνεται να πιστεύεις ότι με δουλεύεις; Αυτή την …εντύπωση, σου δίνω;
Πως πιστεύεις ότι δεν καταλαβαίνω τι κάνεις; Αλλά, πρόσεξε τι έκανα : ήθελα και εξακολουθώ να θέλω να δω, αφ ενός, που είναι τα όρια μου και αφ ετέρου, που είναι τα δικά σου όρια κοροϊδίας, εξαπάτησης;

Πιάνεις ...κορυφή, βλέπω. Έχεις να κάνεις ένα χτύπημα, δεν σου λέω...

Κατέβασε κάτω το στυλό, το μολύβι, άφησε κάτω τον υπολογιστή, δεν είσαι σε θέση, αγόρι μου, να μου πουλήσεις ή να μ αγοράσεις…Δεν το έχεις! Θέλει να …ξέρεις και λίγο από γυναικεία ιδιοσυγκρασία, ψυχοσύνθεση , που να πάρει! Εσύ ξέρεις; Που βασίζεσαι;

Στην τάχα μου δήθεν ... γοητεία σου, στις ακαταμάχητες εμπειρίες σου, στην «ψυχική» ομορφιά σου ή στα όνειρα, που πουλάς ...μαζικά; Μπούρδες!

Γιατί, χρησιμοποιείς την τεχνική σου στο γράψιμο και τα ποιήματα για να με… λυγίσουν;
Ξέρεις ή σου έχουν πει, ότι πια είδα και αποείδα με τις πράξεις και τώρα μένουν μόνο τα… λόγια; Γιατί χρησιμοποιείς τα λόγια – ως « όπλα» εναντίον μου;

Ναι , είναι αλήθεια, με γοητεύουν τα όμορφα λόγια, τα οποία, τα θεωρώ προάγγελους καλής συμπεριφοράς, ίσως κι ενός πεπρωμένου ! Θαυμάζω τις έξυπνες σκέψεις, τα διαφορετικά όνειρα, τα ιδιαίτερα, μα σε παρακαλώ, μην τα χρησιμοποιείς εναντίον μου… Μου καταστρέφεις έτσι, ταυτόχρονα, την γνώμη μου για τον έρωτα, την αγάπη, αλλά και για την ίδια την τέχνη, αλλά, κυρίως , για την ποιότητα των …τεχνιτών της! Μην με αποπροσανατολίζεις .

Θεωρώ, ότι είμαι σε καλό δρόμο!

Αν θέλεις, έλα να δοκιμάσουμε την αξία της σιωπής...είναι πολύ διδακτική!

Θέλω να περπατώ μαζί σου, στα όνειρα μου…να είμαστε σε ένα βουνό και δίπλα στη θάλασσα, κοντά σε ένα μικρό κολπίσκο, να υπάρχει στο βάθος και ένα ιστιοπλοϊκό…


Η θάλασσα, θυμίζει άνθρωπο σε βαθύ ύπνο, είναι απολύτως ατάραχη…

Το σκάφος, όμως, έχει μια ανυπομονησία, θέλει να ταξιδέψει και εμείς το έχουμε αγκυροβολημένο! Αυτή η ανυπομονησία, ταιριάζει με την δική μου ανυπόμονη ψυχή, ο καλοκαιρινός αέρας κάτι ψιθυρίζει…λόγια ακατάληπτα…σαν τις σκέψεις μου…όμως, τα μάτια μου κουβαλούν μια λάμψη: την λάμψη της βεβαιότητας ότι είμαι κοντά στην κατάκτηση του ονείρου…φθάνω στον προορισμό!

Φθάνω ή έτσι …νομίζω, πάλι;

Με κοιτάς, δεν χρειάζεται να μου μιλήσεις, να μου πεις αν και τι θέλεις…Σε νιώθω…Νιώθω το στομάχι μου να ταράζεται, ακολουθεί κι αυτός ό παράξενος ήχος της καρδιάς, ιδρώνουν τα χέρια, ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη μου, άθελα μου, …"θέλει η π… να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει", ένα …πράμα, που λέει η φίλη μου η Λενιώ, σε άπταιστη αργκό!

Το περίεργο είναι ότι χαίρομαι για αυτό που έρχεται και όχι για σένα, παλικάρι μου!
Στα μάτια σου, δεν βλέπω εσένα ,αλλά, τον …Έρωτα! Στα λόγια σου δεν στέκομαι , αλλά, αναζητώ την …Ποίηση, στη ζωή μου. Δεν θαυμάζω το δικό σου σώμα ή το πρόσωπο, αλλά, εκστασιάζομαι με την …Ομορφιά τη ζωής!

Σου έδωσα ένα όνομα « ποιητής » και εσύ υπερέβαλλες εαυτόν και έστελνες , έστελνες στιχάκια, ποιήματα, σπουδαίες κουβέντες διασήμων ανθρώπων, με προβλημάτιζες, με ταξίδευες στα όνειρα μου, με μάγευες με τα ωραία νοήματα! Έτσι , πίστεψες ότι το παιχνίδι θα ήταν απλό μαζί μου!
Σε γελάσανε! Γελάει καλύτερα η τελευταία. Έστω και πικρά...


Εγώ, "ποιητή" της φαντασίας μου, όταν είμαι ξύπνια μπορεί να κοιμάμαι και να ονειρεύομαι, αλλά , όταν κοιμάμαι, το μυαλό μου …δουλεύει!

Κάτι είναι στραβό πάνω μου και δεν λειτουργώ όπως οι συνηθισμένες μηχανές…

Καταλαβαίνω - έστω και εκ των υστέρων - πολλές φορές αργώ, αλλά, πίστεψε με, διαισθάνομαι … Το περίεργο είναι, ότι ενώ νιώθω πως δεν «λέει» με σένα ή με κάποιον άλλον, σαν και σένα, συνεχίζω να πειραματίζομαι για να επιβεβαιωθώ με …αποδείξεις πόσο επικίνδυνος είσαι εσύ και όσοι είναι σαν και σένα! Θέλω ατράνταχτες και απόλυτες αποδείξεις για να παραδεχθώ τα λάθη μου! Πως είπαμε λέγεται αυτό, εγωισμός; Ε, όχι...


Παίζω το παιχνίδι της κοκκινοσκουφίτσας με τον κακό λύκο…πάω εκεί που είναι να πάω, βλέπω αλλά κάνω πως δεν βλέπω, ρωτάω αφελώς «… γιατί έχεις μεγάλα αυτιά, στόμα , δόντια ; ...Θέλεις , αλήθεια, να με ...φας;
Είσαι πράγματι …κακός;» !!!

Σε προκαλώ κακέ λύκε ή προκαλώ την τύχη μου και μετά τρέχω; …γιατί τώρα έχω αρχίσει να …φοβάμαι πραγματικά!

Εδώ, δεν είναι το γνωστό παραμύθι, αλλά, η ίδια η …ζωή μου!
Ανισόρροπη; Μάλλον ναι, αλλά έτσι …είμαι!

Μετά, θα συνεχίσω το βιολί μου….θα συνεχίσω να περπατώ μέσα στο δάσος μόνη μου, να μαζεύω λουλούδια για να τα πάω κάπου, σαν νη μην συνέβη ποτέ, τίποτα.

Θα έχω ξεχάσει τι μου έχει συμβεί και θα συνεχίζω …ακάθεκτη! Θα σκέφτομαι και θα ονειρεύομαι έναν άλλο κόσμο, που θα μαζεύονται όλες οι χαρούμενες κοκκινοσκουφίτσες και που οι λύκοι θα είναι άκακοι, οι γιαγιάδες ατάραχες, και όλοι ζουν καλά κι εμείς καλύτερα!....


Σημείωση
Τα σημερινά παιδιά παίζουν play station, σερφάρουν στο διαδίκτυο, κάνουν σελίδες και chat στο facebook…Εγώ δεν μπορώ να κρύψω τα βιώματα μου, αφού για παιχνίδι έχω να …”πετάω αετό”, όπως διαπιστώσατε μόλις προ ολίγου…
(ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΕ ΚΡΙΝΕΤΕ, ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΜΟΥ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ… ΣΤΡΑΒΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΑΛΟΣ! )

Σάββατο, 30 Μαΐου 2009

ΥΠΑΡΧΩ Ή ...ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΩ; ΑΚΟΥΓΟΜΑΙ Ή ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΙΣ ΦΩΝΕΕΕΕΕΣ;


Ας μου πει κάποιος, παρακαλώ!Εσείς, με βλέπετε, με ακούτεεεεεεε;....


Θέλετε να μάθετε γιατί κάνω τέτοιες ερωτήσεις; Ακούστε και πείτε μου, μετά!

Πόσο πολύ τον αγάπησα, ποτέ δεν θα το μάθει! Γιατί αφέθηκα, παραδόθηκα, έγινα αδύναμη και ανίσχυρη, μπροστά στα δικά του θέλω ...Δεν ζητούσα,δεν ήθελα να ζητήσω...Δεν μου είχε ξανασυμβεί, ήμουν ανοχύρητη πόλη, απέναντι του...Τον παρατηρούσα, ήθελα περισσότερα και περισσότερα από εκείνον και τίποτα από μένα, μέχρι που ήρθε η στιγμή να μην ζω καθόλου για μένα, αλλά μέσα από εκείνον...Δεν ήλεγχα τον εαυτό μου, τις αντιδράσεις μου, τη συμπεριφορά μου...

Με ενοχλούσε όλο αυτό...Που θα φτάσω, πόσο ακόμα θα ξεπέσω, σκεφτόμουν; Ετσι θα ζήσω;
Τι πρέπει να κάνω; Πως θα το σταματήσω; Υπάρχει τρόπος; Ποιός; Πότε; Πόσο ...κάνει;
Τότε, κάποιος φίλος - ψυχολόγος, ο Γιώργος Πιντέρης,να είναι καλά ο άνθρωπος, με συμβούλευσε σοφά: " Αντιγόνη, το σαλάμι τρώγεται φέτα - φέτα ...μην το παλεύεις, ότι είναι να γίνει, θα γίνει από μόνο του, σιγά - σιγά. Πόσο ...σαλάμι, μπορείς να φας;"

Ετσι και έγινε! Κάποια στιγμή πήρα τα επάνω μου και αρχισα ν αντέχω να μην είμαι η σκιά του, ή στην σκιά του. Να πονάω λιγότερα στα λάθη του...Να μάθω να ζητάω, - όχι και πολλά - να αρχίσω να αγαπάω και μένα και να μην επιτρέπω να εισβάλλουν απρόσκλητοι στη ζωή μου, να παίζω παιχνίδια με όρους...να με οριοθετώ,να βάζω δικούς μου κανόνες, να θέλω και να προστατεύω την ησυχία μου...

Φαινομενικά, δεν φαίνεται να την έχω (την ησυχία ) αλλά, ουσιαστικά,την έχω!
Γιατί αν με πειράξουν, με στενοχωρήσουν, καήκανε! Μαύρο φίδι που τους έφαγε...Θα ξεχάσω εγώ, τι πέρασα; Ακούστε κάτι από τα συνηθισμένα περιστατικά της ερωτικής μου ζωής. Συνηθισμένο σχετικά, ως προς την απιστία, όχι όμως και τόοοοσο απλό, ως προς τα επακόλουθα: Εξηγώ εκτενέστερα:

Είναι Σαββατοκύριακο, είμαι μαζί του, στο εξοχικό του, κι εκεί που είμαι μέσα στη τρέλα της νιότης και του έρωτα, χτυπάει το κουδούνι! Ανοίγω και βλέπω την πρώην του, κλαμένη, συντετριμμένη...να μου εξομολογείται ότι μάλλον είναι έγκυος, από τον δικό μου(;) αγαπημένο!... Να, μια μέρα που μαλώσαμε , πήγε και την βρήκε, έγινε ο χαμός και η ...σύλληψη;! Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν κομπρεσέρ, καταλαβαίνω οτι θα λιποθυμήσω, κοιτάζω σαν χαζή, μία τον έναν και μία την άλλη - μήπως μου κάνουν πλάκα; - όταν συνειδητοποιώ τι γίνεται, φεύγει η γη κάτω από τα πόδια μου.... Οχι, δεν μου έκαναν καμία πλάκα! Ήταν αλήθεια!

Εκείνος, στη θέα της πρώην, άρχισε να χτυπιέται σαν χταπόδι, της φώναζε να φύγει και άλλα διάφορα...Ηξερε, ότι και εγώ θα τον χόρευα στο ταψί και είχε αρχίσει την σχετική ...προθέρμανση! Με κοιτούσε με γουρλωμένα μάτια, ικετευτικά, να τον συγχωρήσω, με παρακαλούσε, έκλαιγε, προσπαθούσε να μου εξηγήσει ότι ήταν το ποτό, η κακιά στιγμή, η απόγνωση απο τον προηγούμενο τσακωμό μας, δηλαδή φταίω κιόλας;...

Με την κοπέλα, γίναμε φίλες! Εγώ κι αυτός, εχθροί! Οχι όμως για πολύ...
Δεν άντεχα μακριά του, πονούσα και γι αυτά που περνούσα και γι όσα δεν θα περνούσα μαζί του, όταν πιά, εκείνος δεν θα ήταν ...κοντά μου! Η απόλυτη δυστυχία και μαζί του και χώρια του!!! Αβυσσος, η ψυχή της γυναίκας, το λέει και το τραγούδι, η δική δε, ακόμα μεγαλύτερη άααααααβυσσος!

Τι να αναπολήσω, φίλες μου, από τέτοιον έρωτα;
Το παραπάνω συμβάν, ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό, όσων αντιμετώπισα μαζί του...Αυτές δε οι 'σταγόνες', ήταν πολύ δηλητηριώδεις! Θανατηφόρες, θα έλεγα! Ακρως τοξικές!

Ετσι ...μεγάλωσα, "ωρίμασα" στο θέμα του έρωτα , της αγάπης, (εδώ πέφτουμε κάτω από τα γέλια ) κι ...έχασα παντελώς την εμπιστοσύνη μου, σε μένα και στους άντρες.
Εδώ, θέλω να καταγγείλω όλα τα βίπερ νόρα και τους συγγραφείς ρομαντικών μυθιστορημάτων που διάβασα και με ξεσήκωσαν στο να πιστεύω, ότι θα γίνω η ηρωίδα μιας αντίστοιχης ιστορίας! Ομως για μένα, κάπως έτσι, μέσω των προσωπικών μου βιωμάτων, χάθηκε το όνειρο ότι υπάρχει αληθινή , μοναδική αγάπη για Πάντα! Οπότε, σταμάτησα να την περιμένω, να την ψάχνω, άσε δε που την φοβόμουν σαν ...την γρίππη των χοίρων!Και βάλε...ένα ποτήρι βότκα να πιώ να ξεχάσω...

Δεν έμαθα ποτέ να αγαπάω σωστά, δεν συνάντησα κάτι μαγικό στη ζωή μου που να με πείσει πραγματικά ότι ...οι δύο έσσονται εις σάρκαν μίαν...
Παντρεύτηκα μεν, αλλά επειδή ήμουν ήδη πολλαπλώς φοβισμένη, οι προσπάθειες να κρατήσω τον γάμο μου, ήταν όσες κάνει ο μικροπωλητής της λαικής για να ξεπουλήσει και το τελευταίο του εμπόρευμα, το δίνει όσο όσο, για να μην ξεμείνει..

Σήμερα , τώρα που γράφω, μου γεννιέται μια σκέψη, μια ιδέα : Θέλω να στείλω γράμμα στον Υπουργό Παιδείας, γιατί δεν μας μαθαίνουν να είμαστε καλοί σύζυγοι, σύντροφοι, γονείς; Γιατί δεν μας μαθαίνουν να αγαπάμε τους εαυτούς μας και να μας ...προστατεύουμε από τις κακοτοπιές; Εμείς οι ίδιοι, πάνω απ όλα, χρειαζόμαστε να εκπαιδευτούμε στην έκφραση και στη συμπεριφορά της αγάπης!

Μην μου πείτε οι γονείς σου, τι έκαναν; Δεν σου έμαθαν; Θα απαντήσω ευθέως και ειλικρινώς, πως ο ένας ...κάτι μου λεγε, αλλά, άλλα ...έκανε και η άλλη, ότι έλεγε, το έκανε! Δεν ενδιαφερόταν η μαμά μου για αγάπες, ένα παιδί της κατοχής ήταν!...

Το θέμα της αγάπης μπορεί να το διαχειρίστηκε και ο Κύριος, αλλά πολύ θεωρητικός και συντηρητικός είναι σε πολλά και δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε.Βγαίνουμε σχεδόν πάντα εκτός δρόμου! Τουλάχιστον, εγώ! Θα ήθελα κάτι πιο σύγχρονο σε θεωρία, που να κουμπώνει με το ...σήμερα, τη ζωή μας και τις ανάγκες μας.
Με ακούς, Κύριε μου;

Αν, λέω αν, μας το μάθαιναν, μήπως θα ήμασταν όλοι πιο ευτυχισμένοι; 'Οσοι δε, είναι κακοί,πονηροί,εγωιστές,άπιστοι, αλαζόνες, προτείνω να μπαίνουν ...φυλακή ή αναμορφωτήριο, για να αναπροσαρμόσουν τις ιδέες τους! Ισόβια, παρακαλώ...

Γιατί- αφήστε τι λέμε εμείς οι γυναίκες - πως είμαστε δυνατές, αντέχουμε και κουραφέξαλα! Γιατί πρέπει για να κερδίσουμε μια θέση στον παράδεισο, να περνάμε από την ...κόλαση; Γιατί για όλα, πρέπει να πληρώνουμε τίμημα; Έτσι γίνεται στη φύση; Δεν νομίζω! Επειδή, είμαστε δυνατές και αντέχουμε στον συναισθηματικό πόνο, όλη την ώρα πρέπει να δοκιμαζόμαστε; Για να λένε οι άντρες μας και τα παιδιά μας - στα βαθιά τους γεράματα - η μάνα μου ήταν πολύ καλή, δεν ξέρεις πόσα υπέφερε η καημένη;...

Ααα,εγώ, δεν συμμετέχω! Παραιτούμαι από αυτήν την ομάδα! Βρείτε άλλη στη θέση μου!
Αν την βρείτε! Που δεν θα την βρείτε! Ξυπνάνε οι γυναίκες, ευτυχώς...

Ποιός σας είπε,( στους άντρες αναφέρομαι και πάλι ) ότι οι γυναίκες δεν δικαιούνται ισότιμης μεταχείρισης μαζί σας ; Ποιός είπε, ότι καλή γυναίκα είναι αυτή που υποφέρει πολύ, συνειδητά; Πως τα πράγματα στη ζωή μας αξίζουν μόνο, αν κάποιοι-ες θυσιαστούν μέχρι τελικής πτώσης; Θέλετε να αγαπάτε ψυχικά κουρέλια για να νιώθετε μετά, ότι κάνατε ...καλό;


Να ρωτήσω κάτι, αφελώς; Εσείς, οι ...άντρες, από γυναίκες δεν 'βγήκατε';
Τόσο εύκολα ξεχνάτε; Τι ευεργητική που είναι καμιά φορά η ...αμνησία!
Αυτά τα ζωηρά, χαριτωμένα χεράκια που σας αγγίζουν και λιώνετε κυριολεκτικά,των ...θυγατέρων σας δεν είναι; Είναι, είναι...
Δεν αποδίδουμε λίγο ...τα του Καίσαρος τω Καίσαρι...μπας και ερθουμε στα ίσια μας;

Δεν μου αρέσει ο πόνος μου να είναι βουβός και ο άλλος να κάνει τον τυφλό και τον μουγγό... στη θλίψη μου! Θέλω να νιώθω ότι υπάρχω, ότι κάποιος θα προσπαθεί να είμαι καλά, θα με φροντίζει, θα με νοιάζεται, δεν θα με πληγώνει προκειμένου να κάνει το δικό του...'Αλλωστε και ο Θεός είπε: ..." Κάνετε τα πάντα για τον εαυτό σας, ΑΡΚΕΙ, να μην πειράζετε τους γύρω σας ..." πως κάποιοι το παρερμήνευσαν, δεν κατάλαβα;!Είναι σαφές!

Φτάνοντας λοιπόν στο σήμερα, ώρες - ώρες αναρωτιέμαι: Ρε λες, να μην υπάρχω και το είδα στο όνειρο μου; Αφού έτσι μου φέρονται, άρα ...έτσι θα είναι !
Δεν υπάρχω...Σας μιλάω από το υπερπέραν...Είμαι μιά φαντασίωση, μια οπτασία, ένα όνειρο ή ένας εφιάλτης;


σημείωση:

ΕΠΕΙΔΗ ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΗΡΘΕ,ΕΤΣΙ ΕΚΑΝΑ: ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΕΓΡΑΨΑ...ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΣΚΟΠΕΣ, ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ...ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ Ή ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ! ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ...Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΠΟΝΑΕΙ OTAN ΛΕΓΕΤΑΙ, ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΖΕΙ, ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΑΥΕΙ, ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η...ΑΛΗΘΕΙΑ! Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΛΕΝΕ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ...ΨΕΥΤΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ: ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΠΑΡΑΔΕΧΘΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ...ΠΟΝΑΕΙ! ΑΥΤΟ ΕΚΑΝΑ ΜΕ ΠΟΝΟ ΨΥΧΗΣ ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ...ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΤΕΡΝΑ...
ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ, ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ;

Τρίτη, 12 Μαΐου 2009

ΟΛΟ ΧΩΡΙΖΩ ΚΑΙ ΟΛΟ ΓΥΡΙΖΩ...!


ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΑΛΛΙΩΣ ΑΛΛΑ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΥΤΟ …ΒΡΗΚΑΝ, ΑΥΤΟ … ΠΗΡΑΝ!

Ποιούς εννοώ;… Τους γονείς μου, τον Θεό και το σύμπαν!

Καλά, όλοι οι άνθρωποι – μα έτσι, μα αλλιώς – βρίσκουν κάποια άκρη στη ζωή τους. Εγώ, πως γίνεται να βολοδέρνω από δω κι από κει, χωρίς να ξεκαθαρίζω τι είναι και ποιός, ο στόχος της ζωής μου; Τι θέλω ; Τι μου λείπει; Τι θα με έκανε να είμαι ευτυχισμένη; Η συντροφικότητα, η δημιουργία, η αφθονία, η δημιουργία νέας οικογένειας; η ευημερία;
Ή μήπως όλα μαζί;

Δόξα τω Θεώ, σε πολλά από τα παραπάνω, τα πάω καλά,
μπορώ και καλύτερα, αλλά το μεγάλο μου κενό, είναι στις …πολύ προσωπικές σχέσεις!

Πως θα καλύψω, ή θα βοηθήσω να αναπληρωθεί το συναισθηματικό …κενό μου; Τι πρέπει να αλλάξω για να αλλάξουν κι οι καταστάσεις σ αυτόν τον πολύπαθο τομέα των σχέσεων, που η αποτυχία, γράφεται με κατάμαυρα bold γράμματα; Θα κατασταλάξω σε κάποιον, εφ όρου ζωής; Πότε; Πως; Με ποιόν; Ή θα γίνομαι γραφική, ανανεώνοντας τα γνωστά…προηγούμενα …love stories;

Εκεί που λέω, εγώ, μ αυτόν τελείωσα, να σου πάλι στα πόδια μου…ο παλιός , ο πρώην ή από τους πρώην… Είτε γιατί το επιβάλουν οι κοινωνικές συνθήκες, είτε γιατί έτυχε, είτε γιατί μου τηλεφώνησε - να μάθει τι κάνω - , είτε γιατί συναντηθήκαμε τυχαία στο δρόμο, είτε γιατί νιώθαμε μοναξιά… είτε, γιατί μάλλον, …ήθελα να ήθελε ....και το προκάλεσα;!!!

Εγώ, όμως, έχω προχωρήσει τη ζωή μου, μπροστά!
Κάνω τα τελευταία χρόνια διάφορα εποικοδομητικά μαθήματα και σεμινάρια, όπως …μαθήματα καθιστικής αστρολογίας, …αστρολογία του πεζοδρομίου και του καναπέ, …φιλολογία περί της αστρολογίας, μέχρι …μέθοδο Silva , …διαλογισμό , …σεμινάρια εσωτερικής ενδυνάμωσης καθώς και διάφορες συνεδρίες σε διάσημους ψυχαναλυτές!

Ξέρετε που καταλήγω; ότι …τζάμπα την παλεύω την αλλαγή! Δεν μπορώ να αλλάξω! Ούτε εγώ , ούτε εκείνοι! Ούτε κανείς ! Δεν γίνεται ν αλλάξω τα θέλω μου, τις όποιες ροπές μου, τις δομικές μου πεποιθήσεις, σωστές ή λάθος. Να σας πω γιατί;
Γιατί επιλέγω κι εγώ και εσείς μάλλον, αυτό που νιώθουμε πως είναι πιο οικείο σε μας, αυτό που νιώθουμε ως πιο ασφαλές, το γνωστό σε μας. Τι είναι δε, πιο γνωστό σε μένα, από …εμένα;
Τι είναι πιο γνωστό σε σένα, από… εσένα;

Επιλέγω εκείνον που μοιάζει εμένα, δηλαδή, τον …‘καθρέφτη ‘ μου και εσύ, αντίστοιχα, αυτόν που μοιάζει εσένα ! Αυτός είναι, πρακτικά, ο τρόπος που κάποιος μας κάνει …‘κλικ’! Είτε πρόκειται για σύντροφο, φίλο ή συνεργάτη. Ας κάνουμε ένα απλό , απλούστατο πείραμα…
Κάνε μια απλή ερώτηση στον εαυτό σου, ποιά είναι τα δύο ή τρία κύρια χαρακτηριστικά , που σε τράβηξαν την πρώτη φορά σε κάποιον ή κάποια;….Θα ανακαλύψεις, ότι είναι ίδια με …δικά σου χαρακτηριστικά! Ο άλλος, είναι ο καθρέφτης σου!

Άντε, αν αυτός είναι καλός…
Όταν , δεν είναι, τότε τι κάνουμε; Εδώ, σε θέλω…Εδώ σας θέλω! Τα βάζουμε με τον εαυτό μας ή όχι; Εύκολο είναι να κατηγορούμε τους άλλους, αλλά, τον εαυτό μας; Αυτό είναι από…λίγο, έως πολύ …δύσκολο.

Προσωπικά, όταν θέλω να ξεσπάσω για όσα …μου κάνει , θυμώνω λίγο με τον εαυτό μου , αλλά με εκείνον , γίνομαι έξαλλη… Γενικά, ξεσπάω έντονα – μα μέσα μου ξέρω, πως δυστυχώς αυτός, μου θυμίζει … εμένα! Σσσσ, μην μας ακούσει κανείς…Γιατί και οι τοίχοι έχουν αυτιά!...

Μαλώνω, μαλώνω, μαλώνω. Πάντα θα βρω μια... ευκαιρία!
Θα την αρπάξω στον… αέρα! Εννοείται, πως η αιτία θα είναι διαφορετική από την πραγματική….Όχι παίζουμε!

Το forte μου στο μάλωμα είναι με τους συντρόφους μου! Πανηγυρικό ! Με τους πρώην, με τους νυν, με τους εν δυνάμει…δεν κάνω επιλογή. Αρκεί να είναι από αυτή την μεγάλη ‘ομάδα’. Πως λέμε ΠΑΟΚ , ΑΡΗΣ , ΗΡΑΚΛΗΣ;
Ενδιαφέρεστε, να μάθετε τι γίνεται; « Το έλα να δεις!»….

Εκεί που είμαι αποφασισμένη, ότι τόση βλακεία δεν χωράει σε μια σχέση και τους διώχνω 'για πάντα(!)', με θεαματικό τρόπο , εκεί , μετά από κάποιο καιρό, ξεχνιέμαι και τους ξαναδέχομαι πίσω… γιατί, μμ τους θέλω στη ζωή μου, …τους ξέρω, έεε, δεν είναι αρκετά χαριτωμένοι, οι κατεργάρηδες; Έ μαμά;….. Έ κολλητές;
Σαν την συνήθεια …δεν έχει! Ούτε σαν την βλακεία έχει! Νομίζω, θα πάω για πρωτάθλημα…

Κάπως έτσι, χάνω χρόνο , χρήμα σε σεμινάρια , κομμωτές και αισθητικούς, ενώ επαναλαμβάνω τα ίδια , ακριβώς, λάθη! Μυαλό δεν βάζω!

Είπαμε, δεν είναι η υπογράφουσα κάτι το… ιδεώδες,
αλλά, αναρωτιέμαι, οι γονείς μου, από ποια λαϊκή ψώνιζαν ,
όταν με διάλεγαν; Να υποθέσω ότι, ήμουν ‘παιδί όλο προσφορά’, ή απλά , ‘παιδί…σε προσφορά’;
Μόνο, αν είμαι το τελευταίο, εξηγείτε γιατί δεν με έδωσαν …πίσω! Δεν είχαν …κάρτα αλλαγής ; Αμάν ούτε και οι πρώην έχουν! Συμφορά μου ! Η ζωή είναι δίκαια…Αλλοίμονο μου!

Δεν ξέρω σε ποιο σύμπαν ανήκετε εσείς, πάντως , το δικό μου, μου κάνει πλάκα…Τι και αν το παρακαλάω να με βοηθήσει, τι και αν το ικετεύω να με οδηγήσει, εκείνο ανακυκλώνει τα ίδια…Ε, αυτά τα χόρτασα, μπούκωσα, πώς να το πω;
Δεν έχει κάτι καλύτερο ο…μπαξές;
Τι λαϊκή είναι αυτή που δεν έχει κάτι πιο …φρέσκο;
Να το πληρώσω ρε αδερφέ, μάζεψα όλη τη σκαρταδούρα γύρω μου, δίπλα μου, δεν αντέχω άλλο. Να καταλάβω, όμως , τη διαφορά από το προϊόν α’ επιλογής …από αυτό του stock!

Είμαι αποφασισμένη για το παρόν μου. Παίρνω ριζοσπαστικές αποφάσεις, θα αλλάξω αυτά που μπορώ να αλλάξω και δεν θα πειράξω αυτά, που δεν μπορώ ν αλλάξω!

Αρχίζω να ενεργώ από σήμερα…Θα αλλάξω την διακόσμηση, στον τοίχο! Θα βγάλω τον καθρέφτη που είναι στο χολ , θα τον πετάξω και θ αγοράσω καινούργιο…Αυτόν, που θα με δείχνει λεπτότερη, ομορφότερη. Υπάρχουν τέτοιοι καθρέφτες, μην σας φαίνεται περίεργο…Έτσι θα βρω, επιτέλους, αυτό που μου ταιριάζει, με τις νέες συνθήκες και τα νέα δεδομένα . Άλλη λύση δεν βλέπω…Υπάρχει όμως και η φαντασία ! Να της βάλω εμπρός; Ναι, ταυτόχρονα, θα αρχίσω να φαντάζομαι, πώς θα ήθελα να είμαι. Άρα, θα δω ΚΑΙ με ποιόν θα ταίριαζε να είμαι. Λες, έτσι να βρω , αλήθεια ,το αρσενικό μου… δίδυμο;
Κάτι ,λέει, αυτή ή ιστορία…Καλή, μου ακούγεται.

Από σήμερα : πετάω τα παλιά, αγοράζω καινούργια, φαντάζομαι τα …καλύτερα! Περιμένω…Δεν βιάζομαι. Έχει πλάκα, όλο αυτό…Άλλωστε και χωρίς καθρέφτη , από δω και πέρα , μάλλον καλύτερα θα νιώθω… Μπορεί στη θέση του να βάλω μια βιβλιοθήκη, έναν ωραίο πίνακα ή και κάτι ωραίες φωτογραφίες της κόρης μου.

Α ρε πατέρα , γιατί δεν έβαλες τα δυνατά σου όταν με γονιμοποιούσες; Κι εσύ το μυαλό σου στο σεξ το είχες; Δεν ένιωσες μια δόνηση , ένα κάτι, όταν γεννιόμουν; Εγώ το κοριτσάκι σου; δεν φρόντισες όσο θα έπρεπε το DNA μου!
Μου έδωσες …ότι να ναι! Που σ εμένα ; το παιδί σου, την κορούλα σου; Το καμάρι σου; Τι να σου πω και σένα, όλοι οι άνδρες - ίδιοι είστε - σε ορισμένα θέματα.
Κάνει κι η ζωή κύκλους και εγώ ακόμα ψάχνω να βρω αυτό που μου ταιριάζει , δηλαδή το όμοιο μου. Αλλά δες, όταν το βλέπω απέναντι μου, δεν μου αρέσει, ρε πατέρα! Με πιάνει μια ζάλη , τώρα που το σκέφτομαι…Τέτοια κατάντια!

Θα κάνω υπομονή και όλα τα παραπάνω - που υποσχέθηκα στον εαυτό μου. Θα αρχίσω να φαντάζομαι, πως έγραψα best seller , γίνεται πανικός με το βιβλίο μου, οι πωλήσεις συνεχώς ανεβαίνουν, θέλουν να μου κάνουν συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας για τα επόμενα πέντε χρόνια, θέλει ο εκδότης να με συναντήσει προσωπικά, γιατί πιστεύει πολύ σε μένα…
Μα για να συμφωνήσουμε - ενώ έχουμε μιλήσει πολλές φορές στο τηλέφωνο για διάφορα πράγματα - θα πρέπει να γνωριστούμε από κοντά! Έχει κάτι να μου δώσει ο ίδιος, μόνο για μένα. Κάτι σαν … έκπληξη!
Μετά από πολλές αλλαγές της περιβόητης συνάντησης , κλείνουμε τελικό ραντεβού στη Ρώμη – όπου από σύμπτωση – θα ήμασταν και οι δύο, για να τα πούμε από κοντά.

Το παράδοξο της ιστορίας είναι, ότι την ημέρα του ραντεβού , βρίσκομαι μπροστά στο lobby του ξενοδοχείου κι εκεί συναντώ τον Ιταλό …Απόλλωνα, Άδωνη, - δεν ξέρω τι όνομα να του δώσω, μήπως Roberto, ή Antonio; Περνάει αδιάφορα από μπροστά μου, σκοντάφτει το πόδι του στο ….πόδι μου, …πάει να πέσει… ψιλό στραμπουλάει το πόδι του, το ύφος όμως παραμένει αγέρωχο, φαίνεται πολύ ευγενικός και γλυκός, μου …χαμογέλασε; Ζητώ αμήχανα, συγνώμη που δεν τον πρόσεξα, αλλά, ταυτόχρονα, μου έρχεται να τσιρίξω: Υπάρχουν τόσο ωραίοι άνδρες ακόμη; Ποιος σε έστειλε, εσένα , στον δρόμο μου; Ξεχνώ και ραντεβού και όλα. Στην ερώτηση που μου κάνει ο άγνωστος κύριος, απαντώ αυτόματα: Ναι! Τι με ρώτησε; Αν θέλω καφέ ή τσάι, αν …έτσι κάνω πάντα;
Αν θέλω να πιώ ένα, δύο, τρία …δεκατρία ποτά μαζί του;
Αν θέλω να …κοιμηθώ μαζί του ( ! ) ή …; Δεν θυμάμαι!

Παρ όλα αυτά , η δική μου απάντηση ήταν …ναι! Σε τι, όμως;
Από το ύφος μου , καταλαβαίνει ότι δεν έχω πολύ καταλάβει τι γίνεται, μου χαμογελάει γλυκά και με ξαναρωτάει; > Γνωριζόμαστε από κάπου; ( Ούτε ραντεβού , ούτε φλερτ, ούτε συντροφιά, ούτε …σύζυγο, ούτε τίποτα δεν ήθελε ο άνθρωπος ! )…

Κοιτάζω το ρολόι μου και ανακαλύπτω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω την όποια συζήτηση μαζί του, είναι η ώρα του περιβόητου ραντεβού με τον εκδότη μου! Πρέπει να προλάβω να πάρω κι ένα αντίγραφο της τελευταίας έκδοσης του βιβλίου μου, που έχω υπογράψει ιδιοχείρως, με μια μικρή υποσημείωση για τον ίδιο ! Ελπίζω, να του αρέσει σαν χειρονομία!

Έχει και ο ίδιος μου είπε τηλεφωνικά , μια έκπληξη για μένα!
Δεν ξέρω τι θα είναι, αλλά ελπίζω κάτι που να μου… αξίζει.

Αποχαιρετώ βιαστικά τον όμορφο άγνωστο και ανεβαίνω γρήγορα στο δωμάτιο. Παίρνω το βιβλίο και τρέχω να βρεθώ ξανά στην είσοδο του ξενοδοχείο για να υποδεχθώ τον εκδότη μου, τότε, ακούω να με καλούν από το lobby …Με περιμένει μια πολύ chic κυρία, με αρκετά σοφιστικέ στυλ , η οποία, μου συστήνεται ως η γραμματέας του κ. …… Με πολύ χάρη, μου προσφέρει εκ μέρους του εκδοτικού οίκου, μια υπέροχη ροζ ανθοδέσμη, με έναν μικρό φάκελο. Τον ανοίγω και βλέπω το όνομα μου, δίπλα σε ένα μεγάλο ποσό!! Είναι μια επιταγή ημέρας της Ιταλικής Τράπεζας, για μένα!!!

Θα κάψω την PRADA, την Lοuis Vuitton, την GUCCI… της Ρώμης, σκέφτομαι με ενθουσιασμό! Ακούω βαριά βήματα και αναδύεται στον χώρο ένα εξαιρετικό αντρικό άρωμα - από αυτά που μου αρέσουν να αγοράζω και για μένα! Πάω να σηκώσω το κεφάλι μου να δω αν είναι το ραντεβού μου – όπου η εν λόγω κυρία μου συστήνει επιτέλους τον εργοδότη της ! Είναι …ο εκδότης μου, o…όμορφος άγνωστος! Είναι κλωνοποιημένος ο …Clooney στο πιο ψηλό, με πλάτες πιο αντρουά, και μάλλον ο έξυπνος εκδότης του κόσμου !....

Καταλαβαίνω με τη μία, ότι εδώ πρόκειται για πεπρωμένο…Νιώθω την ίδια ‘χημική’ αντίδραση που διαπερνά εμένα, να διαπερνά τώρα κι αυτόν ! Κοιταζόμαστε έντονα στα μάτια , σταθερά ..θέλω να τα εξερευνήσω… οι παλμοί μου, γίνονται πολύ γρήγοροι. Η αδρεναλίνη είναι στα ύψη! Νιώθω…love at first sight και είμαι έτοιμη να λιποθυμήσω!
Είμαι σίγουρη ότι αυτός είναι… ο έρωτας της ζωής μου!
Ο παντοτινός…Ο μοιραίος!

Περιττό να συμπληρώσω, ότι ο καλός μου εκδότης , είχε και το κλασικό τετράγωνο σαγόνι, υπέροχη κορμοστασιά, εξαιρετική παρουσία, βαθιά μπλε μάτια, αλλά και ένα υπέροχο, σαγηνευτικό χαμόγελο…Οι φήμες έλεγαν ότι ήταν πολύ επιλεκτικός, αλλά και μονογαμικός …. Το είδα, το διαπίστωσα και εγώ από την προσμονή στα μάτια του… ήταν , σαν να μου έλεγε: « Που ήσουν τόσο καιρό ; σε έψαχνα στα …όνειρα μου!»….

Ένα βουητό ακούγεται από κάπου…
Ακούω στο βάθος μια τσιρίδα : Αντιγόνηηηηηη, ξύπναααααα!....

Eνα τραγούδι ακούγεται από μέσα μου ή… από το ραδιόφωνο; …δεν είμαι σίγουρη.
« …Στις δύσκολες στιγμές, δεν θα είσαι εδώ να μου μιλάς …θα κάνω υπερβολές….θα πίνω, θα μεθάω,….!!! »
χικ χικ!